Intro

Na het zien van de een aantal dia shows en presentaties over Bolivia en Peru op de "Op pad-beurs" in februari 2000, kregen we echt zin in deze reis en besloten het jaar daarop maar eens te gaan. Hierna hebben we de verschillende reisbureaus gecheckt voor de mogelijkheden en zijn uiteindelijk bij Blue Planet uitgekomen, omdat deze het niet te grootte groepen had (max 14 personen), daarom ook veel met het openbaar vervoer reist (leuk om contact te hebben met lokale bevolking)... Als voor bereiding hebben we veel boeken gelezen over de drie landen (vooral Bolivia), zie de links onder aan deze pagina. Ietsje verder staan ook een aantal links naar andere reisverhalen op het web.

Vaccinaties:

- Gele koorts (om vanuit Bolivia Brazilië in te mogen)

- DTP

- Gammaglobuline (Hepathytus A)

Malaria:

Voor de Pantanal hebben we lang getwijfeld wat we voor anti malariapillen we zouden nemen. Door alle foute verhalen die we over Lariam hadden gehoord wilden we dit liever niet gebruiken. Uiteindelijk hebben we gekozen voor Paludrine, aangezien de GGD dit adviseerde. Daar we aan het begin en aan het einde van de reis door een Malaria (P) gebied reisden moesten we de de gehele vakantie slikken, en daarna ook nog eens 4 weken. Echter nadat we ter plekke (Corumbá) nog eens hebben nagevraagd, bleek dat er geen Malaria in de Pantanal voorkwam en hebben we (op eigen risico natuurlijk) uiteindelijk niets tegen Malaria geslikt. Tot nu toe nergens last van, al zijn we (en vooral Wendy) wel helemaal lek geprikt door de vele vele muggen...

Kaarten:

Bolivia

In Uyuni heb ik een kaart voor 60 Bolivianos (waarschijnlijk veel te veel!) gekocht. Deze (touristische) kaart beslaat een groot deel van zuid-west Bolivia. De route die we daar met de jeep hebben gereden is goed te volgen.

Peru

Van de Inca trail heb ik ook een kaart gekocht in Cusco. Deze kaart van 16 Sol heb ik gekocht bij een boekwinkeltje in de "Heladeros" straat, in de buurt van een Japans restaurant. De kaart met een schaal van 1:50.000 laat duidelijk met hoogtelijnen de route vanaf kilometer paal 82 tot Machu Picchu zien en was erg leuk om te raadplegen tijdens de tocht.

Brazilië (Pantanal)

Van de Pantanal heb ik geen kaarten kunnen vinden in Campo Grande, in Corumbá heb ik niet gezocht...

Dag 1, Vertrek uit Amsterdam (donderdag 10 mei 2001)

Eindelijk de dag dat we zouden vertrekken. De tassen hadden we nog niet ingepakt, aangezien we toch tijd genoeg hadden. Wel hadden we alles al klaar gelegd. We zouden met de trein naar schiphol gaan, omdat dit handig kon i.v.m. de heen -en terugvlucht. Toch zouden we op tijd vertrekken, rond een uur of twee, zodat we bij eventuele problemen met de NS nog speling hadden. Gehaast naar Schiphol is geen pretje hadden we al eens gemerkt. We zouden 's avonds om 19:40u vliegen met Lufthansa naar Frankfurt, waar we om 22:30u verder konden met de Varig richting Sao Paulo. Hier moesten we na zo'n 12,5 uur aankomen en konden moesten we de weer wachten voor de laatste vlucht van een dikke drie uur naar Santa Cruz in Bolivia.

Echer.... om 9:45u ging de telefoon... de reisorganisatie: "Kunnen jullie niet wat eerder op Schiphol konden komen want Lufthansa staakt." Nou vooruit, hoe laat? Het liefst om 13:00u! Slik... nou OK!

Toch nog stress! Tassen inpakken, lijstje aflopen, alles ingepakt, niets vergeten? Wegwezen! We hadden de andere vluchtnummers meegekregen en zouden nu niet via Frankfurt maar Parijs vliegen. Mooi op tijd kwamen we op Schiphol aan waar we onze tickets kregen en het andere stel ontmoeten wat met ons mee reisde. De groepsreis bestond uiteindelijk maar uit 4 mensen...

Even ontbeten bij de Delifrance, en daarna met de KLM naar Parijs (15:05u). In Parijs aangekomen (16:40u) moesten we even wachten: 6 uur! Tja, het kan niet altijd mee zitten. Mooi de tijd om maar eens goed te controleren of de bagage wel met ons mee reisde. Dat deed het mooi. We waren denk ik wel de eerste die incheckte voor de vlucht naar Sao Paulo, en konden dus mooi kiezen waar we wilden zitten: lekker bij het raam en achterin. Het vliegtuig was echter een MD-11 met ook een motor in de staart, zodat achterin toch ook veel herrie was.

Het vliegtuig was lang niet vol, zodat je nog op andere plekken konden hangen. Het was een lange dag geweest zodat we beide toch wel moe waren en na het avondeten dat we om 23:45u kregen in slaap zijn gesukkeld.

Dag 2, Sao Paulo en Santa Cruz (vrijdag 11 mei)

Na elf en een half uur aangekomen in Sao Paulo. Voor zover we het in het donker konden zien, vonden we dit een erg grote stad. Ook hier moesten we weer wachten, dit keer vier uur. Ik dacht voor we vertrokken dat we op Sao Paulo onze tijd wel door zouden komen, maar dat viel wel tegen, want op het gedeelte van het vliegveld waar wij zaten was helaas niets te doen. Ook hier weer even gecheckt of de bagage er wel was en na een telefoontje werd er gevraagd of we "Those four big blue bags" bedoelden... mooi, ze zijn weer met ons mee gekomen. Uiteindelijk om 9:34u plaatselijke tijd weer vertrokken in de richting van Santa Cruz. Onderweg hadden we nog een mooi uitzicht op een deel van de Pantanal. Veel kleine meertjes en troebele bruine rivieren.

Op Santa Cruz vol spanning uitgekeken naar de tassen... en ja hoor ze waren er. Er was nog een andere Nederlandse groepreis aangekomen met onze vlucht die ook i.v.m. de Lufthansa staking was omgeboekt en bij deze groep waren van vijf mensen de tassen zoekgeraakt.

Bij de uitgang van de aankomsthal stond onze reisbegeleidster (Gertie) al op ons te wachten.

Na even kennis gemaakt te hebben zijn we met een zogenaamde Micro naar het centrum van Santa Cruz gereden. Een Micro is trouwens een klein personenbusje met een imperial op het dak dat als taxibus fungeerd. In het busje werden we nog aangesproken door een Boliviaan die achter ons zat. Het was even schrikken, maar hij bedoelde het goed. Hij dacht dat we Duitsers waren en begon een praatje in semi-Duits, dat hij daar ook geleerd had. Leuk!

Nadat we afgezet waren door de Micro in de buurt van het hotel (Bibosi) liepen we er met volle bepakking heen. We hadden een nette tweepersoons kamer met eigen douche toilet. Er werd ons nog even uitgelegd dat je in Zuid Amerika geen WC papier in de toilet gooit maar in de prullenbak ernaast... handig om te weten! Lekker even douchen om wakker te worden. Hierna hebben we boven op het dak terras van het hotel wat reisinfo gekregen van onze begeleidster onder het genot van een grote fles (zoeter dan in Europa) Coca-Cola. Hierna zijn we de stad in gegaan om eens wat eerste indrukken op te doen. Op het centrale plein van de stad, waar het hotel vlak bij lag, genaamd Plaza 24 de Septembre hingen een aantal luiaards in de bomen. Ze hadden het koud hoorden we, en daarom hingen ze erg opeen gepakt en nauwelijks zichtbaar/herkenbaar. In de buurt van Mercado los Pozos onze ogen uitgekeken naar alle straatverkopers. Erg gezellig allemaal. Wel goed op onze rugzak gelet, omdat we gewaarschuwd waren voor zakkenrollers.

's Avonds hebben we Boliviaans gegeten bij een restaurant dat op het plaza uitkeek. De koks waren echter nog niet aanwezig toen wij kwamen, dus moesten we nog even wachten :) Wel een vreemd idee dat er een met wapenstok bewapende bewaker het terras bewaakte. Nadat de koks waren gearriveerd hebben we een typisch Boliviaans gerecht besteld: Pique a lo Macho. Dit bestond uit reepjes vlees, ui en paprika in een pikante saus (die wij muy picante bestelde) en frites er bovenop. Het was inderdaad zéér pikant, want de tranen sprongen spontaan in de ogen. Het was wel erg lekker, een aanrader! Omdat we toch een lange en drukke dag achter de rug hadden, zijn we vroeg gaan slapen.

Dag 3, Sucre, 2790m (zaterdag 12 mei)

Vandaag weer vroeg op, maar we waren ook vroeg wakker, dus dat scheelde. Om 7:00u moesten we de taxi hebben richting het vliegveld. Eerst nog even ontbeten in de TV-kamer van het hotel, het was namelijk erg druk in de ontbijtzaal, boven op het dak. Hier hadden we onze eerste ontmoeting met coca thee (Mate de Coca) dat gewoon in een theezakje zat. Wendy vond de thee erg naar "groene" thee van Pickwick smaken en dus lekker. Na het ontbijt in de taxi gestapt en verbaast gezeten hoe het stuur in deze auto links zat, maar voor de rest alle meters rechts! Later hoorde we dat de auto's vanuit Japan, via Chili Bolivia worden ingesmokkeld en hier worden om gekit. Gezien de rijstijl van de chauffeur, wordt er niet zo streng met de verkeersregels (zijn deze er dan) omgesprongen, aangezien het erg lastig is om te zien hoe hard je rijdt en hij zigzaggend auto's inhaalde. Trouwens auto's in Bolivia (en later ook het deel van Peru waar wij zijn geweest) zijn sowieso een apart verhaal. Iedereen toetert, en de regel is bijna wie het hardst toetert heeft voorrang, als voetganger ben je je leven niet zeker!

Uiteindelijk haalde na een ritje van 20 minuten zonder kleerscheuren het vliegveld. Hier had ons vliegtuig naar Sucre een uur vertraging i.v.m. slecht weer. Toen we uiteindelijk mochten vertrokken, stapten we in een hele oude B727-200 van de LAB die nog tijdens de laatste taxibocht al gas begon te geven, zodat we bijna met piepende banden de startbaan opscheurden. Kennelijk had hij de hele startbaan nodig, want net voor het einde gingen we langzaam de lucht in...

Na een korte vlucht kwamen we bij Sucre aan. Hier zagen we onze eerste Boliviaanse bergen (al waren ze nog niet hoog). Na een cirkeltje rond de luchthaven werd de landing ingezet. Nadat ik een halve landingsbaan onder mij had zien door glippen, zonder geland te zijn (!), raakten de wielen de grond. Remmen!!!! Uiteindelijk maakte het vliegtuig weer een een scherp bocht, waarna ik kon zien dat we vlak langs een grote muur heen reden, die ze voor het gemak aan het einde van de landingsbaan hadden neergezet... handig!

Hierna konden we uitstappen en naar de vertrek/aankomsthal lopen om te wachten op onze koffers. Ze hadden hier een lopende band voor de koffers, maar niet 1 die rondjes draaiden, nee, eentje die aan het einde ophield waardoor als je je koffer/tas niet op tijd pakte deze een halve meter naar beneden zou storten. Dit maakte het koffers van de lopende band pakken wel een echte uitdaging! We waren nog fit genoeg om ze op tijd te pakken, zodat we hierna een taxi naar ons hotel konden nemen wat weer in het centrum van de stad in de buurt van het centrale plein (Plaza 25 de Mayo) lag.

Dag 4, Sucre (zondag 13 mei)

WC en douche op de gang, maar geen probleem. De wc is trouwens ook een verhaal apart: je mag hier het papier niet in de pot gooien, maar in een openstaande emmer.... In Sucre hebben we lekker door de stad geslenterd, al wel wat moeite met inspanning want het is een heuvelachtig plaatsje op 2700 meter. Ook hier weer veel verschil in arm en rijk, gebedel en geshow. Alles wat je hebben wilt wordt op straat aangeboden, en alles wat je niet wil ook. Bijvoorbeeld:

schoenen poetsen, sapjes, snoepjes, ballonnen etc...

Vanuit Sucre hebben we zondag een dag tripje gemaakt naar een authentieke markt op zo een 65 km van de stad (ligt iets hoger op 3200m). Met een lokale bus erheen, een heel avontuur. Wij zijn zelf ook bekijks voor de lokale bevolking in de bus (overal eigenlijk) en we hebben met handen en voeten, plus een woordenboekje een gesprek gevoerd, erg leuk. De markt is wel vrij toeristisch, maar daardoor niet minder leuk. We hebben twee kleden gekocht en een klein portemoneetje voor Wendy. Afdingen moeten we nog leren, maar af en toe krijgen we hulp van onze reisbegeleidster die er erg goed in is (5 jaar Spaans gestudeerd). Iets na de middag weer met de zelfde bus terug, Moest om 13:00 uur vertrekken, maar werd 14:00 uur omdat onze buschauffeur nog geld moest innen. We hebben een uur lang in de bus zitten wachten en foto's kunnen maken van de mensen om ons heen die ons minder in de gaten hadden.

Erwin kreeg cocabladeren aangeboden en heeft het geprobeerd... hielp niet echt. We zitten hier trouwens vaak aan de coca thee die net groene thee is, erg lekker. Soms met een zakje, soms met blaadjes...

Stipt (!!!) om 17:00u de bus genomen richting Potosi. 3 uurtjes rijden, en om 18:00 u werd het al donker... ook in de bus, want er ging geen licht aan. Enkel als we in kleine plaatsjes stopten om kinderen met broodjes en drankjes binnen te laten die zij probeerden te verkopen...

De sterrenhemel is zeer indrukwekkend, Erwin kan niet wachten totdat we op de zoutvlakte gaan toeren.

In Potosi aangekomen, hebben we een taxi genomen naar ons hotelletje dat een goede kopie was van die in Sucre. Goed dus (wel basic). De bedden zijn wel doorgezakt en kort.

Dag 5, Potosí, 4100m (maandag 14 mei)

We slapen prima, al was het hier wel koud, vanavond maar in de slaapzak, want 3 paar dekens weegt een ton. Goed we merkte gelijk al dat we op hoogte zaten, want elke inspanning is hijgen geblazen. Dus maar rustig aan doen :)

We zijn naar de mijn in de berg (Cerro Rico) bij Potosi geweest. Zeer indrukwekkend, we hadden een gids die 10 jaar in de mijn had gewerkt en dus zeer veel van de mijn en stad afwist. We zijn de mijn ook nog in geweest (ingang op 4250m).

Het eerste kwartier vond Wendy het OK, maar toen werd het toch iets te nauw, dus is zij naar buiten gegaan (gebracht door een hulp jongetje van de gids). Erwin en Marcel zijn verder gegaan en hebben nog even zelf kunnen/moeten bikken bij twee mijnwerkers.
Erwin is maar blij met zijn kantoorbaan en was ook erg blij dat er geen dynamiet binnen werd afgestoken waar we waren. Dat hadden we trouwens van te voren (met de gids) gekocht voor de mijnwerkers. We hadden allebei wel een beetje last van de hoogte: Erwin knallende koppijn en Wendy last van maag/eetlust. Maar goed het is vakantie ;)
Morgen gaan we naar Uyuni voor de excursie van 4 dagen (i.p.v. de geplande 3) naar het zuiden van Bolivia (zoutmeer/Laguna Colorado/ Laguna Verde/geisers en meer bizarre landschappen)

Dag 6, Potosí (dinsdag 15 mei)
We zijn vanuit Potosi met de bus naar Uyuni gegaan. De busrit duurde 7 uur en was erg mooi...

Mooie landschappen en bij aankomst in Uyuni een schitterende sterrenhemel. Overigens was het vertrek met de bus nog erg spannend, we moesten namelijk zelfstandig met de taxi naar het vertrekpunt van de bus, er was ons gezegd: het busstation... nou daar was het dus niet en we hebben uiteindelijk met z'n tweeën in een taxi gezocht naar het juiste vertrekpunt... uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Toen we in Uyuni aankwamen was het nog net licht. Het leek een echt verlaten plaatsje uit een cowboyfilm.

Dag 7, Uyuni (woensdag 16 mei)
Woensdag om 10.00 uur zijn we vertrokken voor de vierdaagse tocht naar het zoutmeer en verder. Helaas staat het zoutmeer door de vele regen in januari nog onder water en moest de route een beetje aangepast worden. We zijn met een jeep met nog twee Zwitsers en de kok vertrokken , dus 9 man in een jeep. Het zoutmeer was ondanks het water erg bijzonder ,veel foto's gemaakt.

We konden dus niet de originele route maken (naar "kaktuseiland"), en zijn we naar het dichterbij gelegen zouthotel gereden, door het water. Vanaf het zoutmeer zijn we terug gegaan naar Uyuni voor de lunch. De eerste kennismaking met onze kok voor de komende 4 dagen... goed eten.
Vanuit Uyuni zijn we toen richting het plaatsje Alota. Erg veel woestijn, zandhozen, stof stormen, mooie bergtoppen en uitzonderlijke landschappen. Door de vele foto stops liepen we wat vertraging op en moesten we het laatste deel van de tocht in het donker afleggen. We waren toen in ieder geval erg gaar en de knieën deden erg pijn.

Dag 8, Zoutmerentocht, Alota (donderdag 17 mei)
De volgende dag zouden we om 8:00u vertrokken richting Laguna Colorada en de tussenliggende lagunas. Vlak na het dorpje kwamen we in een erg mooie rotsvallei (genaamd Valle de las Rocas) waar veel beestjes zaten. Onze eerste lama's hadden we trouwens al vanaf Potosi kunnen zien. Hier echter veel meer en dichterbij!! Ook zitten hier Vizcachas (een soort konijnen met korte oren en een wollige krulstaart) erg leuk. We hadden ok het geluk om Andes vossen te zien, het leek wel of ze poseerde voor ons.

Deze dag was Erwin trouwens helemaal niet lekker: erg veel last van maag en darmen. De lunch hadden we aan een meer met erg veel Flamingo's (roze en wit) erg surrealistisch om Flamingo's te zien op 4400m met besneeuwde toppen op de achtergrond. Erwin heeft hier niet geluncht, ook al was deze erg lekker: Broodjes met avocado, tomaat, komkommer en rode ui.
Hierna gingen we weer verder stijgen tot we echt geen begroeiing meer tegenkwamen. Alleen maar droge stoffige woestijn!! Veel drinken dus... Na vele mooie rotsformaties en 9 uur rijden kwamen we tegen zonsondergang (+/-18:00u) aan bij Laguna Colorada. Een mooi roodgekleurd meer op 4270m waar het erg koud en winderig was, het leek wel te stormen. Hier hebben we nog snel even foto's gemaakt voor de zon onder ging en terug naar binnen in de "Refugio". Hier hield voor Erwin de dag op. Hij is in zijn slaapzak gekropen terwijl de andere aten. Hij voelde zich echt ziek, had lichte koorts en kon eindelijk naar de wc blijven rennen. Maria, onze kok, had wel een lokaal kruid waar ze thee van kon maken. Het kruid was alleen hoog in de Andes te vinden. Met deze thee en wat Norrit kon hij toch slapen. De volgende dag moesten we er namelijk al om 4:30u uit!

Dag 9, Zoutmerentocht, Laguna Colorada (vrijdag 18 mei)
Deze dag zouden we namelijk verder naar het zuiden rijden. In het pikkedonker, zonder ontbijt, reden we richting Chili. Tegen zonsopkomst (6:45u) kwamen we op 4800m aan bij geiser (Sol de Mañana). Erg mooi dus!!! Na 45 minuten zijn we weer verder gereden en konden we weer van het landschap genieten,want de zon was op. We daalden af naar een plek waar je bij hete bronnen kon baden. Hier was het echter erg "druk" (2 auto's) dus besloot de chauffeur nog 50 minuten verder te rijden. Hier kwamen we bij een veel mooier plekje, waar niemand was.

Met sneeuw, ijs, en ijsbloemen om ons heen hebben we in een heerlijk thermaal bad van 35 graden gebadderd. Ondertussen werd aan de rand van dit bad ons ontbijt klaargemaakt. Het bad was niets meer dan een rotspoeltje waar aan de rand heet water vanuit de aarde omhoog borrelde. Met een besneeuwde vulkaan op de achtergrond was dit erg mooi!!! Overigens achter deze vulkaan ligt Chili met de droge Atacama woestijn... Even verderop was al onze eindbestemming: Laguna Verde.
Een groen/blauwmeer, dat door de wind groen en mineralen kleurt. Helaas was dit effect niet helemaal zichtbaar, maar desondanks mooi. Om 10:45u weer terug richting Laguna Colorada voor de lunch. Vandaag ook weer een beetje voor Erwin, want die voelde zich alweer stukken beter. Om 13:30u waren we daar weer. Hier was het meer ondertussen heel erg rood (meer dan we de avond ervoor konden zien) en hebben dus weer wat foto's geschoten van Flamingos, Lamas en bergtoppen. Hierna zijn we verder gereden over een andere route dan we gekomen zijn. Helaas wist de chaufeur niet helemaal de weg meer en verdwaalde we dus in de woestijn. Maar iedereen kon erom lachen en met een uur vertraging kwamen weweer aan in Alota. Na deze dag van 14 uur weer lekker het bed in, dit keer gelukkig ook een paar bedden van "dos metros". Iedereen is hier namelijk niet groot: Wendy is zelfs lang vergeleken met de lokale mannen!

Dag 10, Zoutmerentocht, Uyuni (zaterdag 19 mei)
Vandaag (zaterdag) op ons gemak vertrokken, met een andere auto, want die auto had last van zijn koeling zodat het beter was dat onze chaufeur met de groep op pad ging die nog 3 dagen tegoed had. Dit stuk van Bolivia is geen plek om autopech te krijgen: je vriest vanzelf dood 's nachts... De "nieuwe" auto deed het voor ons prima en had wat meer beenruimte achterin. Om 9:30u zijn we vertrokken en om 14:30u waren we weer terug in Uyuni. Vandaag zelfs Nandoes gezien, een soort struisvogel. Hadden we al verteld dat het "stikt" van de Vicuñas. Deze zijn familie van de Lama alleenleven deze in het wild en hebben ze de gratie van een Gazelle.

Om 19:00u ging onze bus naar La Paz (zien we tegen op): twaalf uur rijden. Onze eerste Alpaca biefstuk gegeten... best lekker!

Dag 11, La Paz (zondag 20 mei)
Vreselijke busrit... (Een met diesel geboende vloer en elke 15 minuten uit je stoel wakker worden geschut).

Dag 12, La Paz, Tiahaunacu (maandag 21 mei)
Met Diana tours naar Tiahuanacu...

Dag 13, Copacabana (dinsdag 22 mei)
Vanuit La Paz zijn we ´s ochtends om 8:00u met de bus naar Copacabana vertrokken. We kwamen in dit leuke plaatsje aan het Titicaca meer aan om 12:00u. We zijn onderweg nog even met de boot over gemoeten: wij in een klein speedbootje en de bus op een ponton naar de andere kant (ongeveer 10 minuten varen). Copacabana ligt dus aan het meer en is zeer toeristisch! Na alle dorrigheid van de afgelopen weken een echte oase en zeer leuk dus! We wilden toch iets doen, we hadden er maar 1 dag, dus zijn we met een bootje om 13:30u vertrokken naar "Isla del Sol" een voor de Inca´s en andere zuid-Amerikaanse volkeren, erg belangrijke plaats. We hebben heerlijk op het dak van een kleine boot gezeten en kwamen op het eiland aan rond kwart voor 3. Ook hier werd weer van alles aangeboden, hebben  onze eerste Alpaca´s gezien (weer andere lama´s) Het was een kortverblijf, want een uur later gingen we weer terug, lekker in de zon zitten dus! Op de terug weg lekker verbrand op de boot. ´s Avonds aan de Boliviaanse wijn en pasta/vlees in een restaurantje gezeten: erg lekker!!!

Dag 14, Puno - Peru (woensdag 23 mei)
Volgende dag GEEN hoofdpijn, lekker uitslapen en om 13:30u weer in de bus richting Puno in Peru. Mooie rit langs het Titicaca meer, bij de grens weer wat stempels in het paspoort erbij en 400m lopen (!) van de ene controlepost naar de andere. Tegen de avond in Puno aangekomen en onze eerste missie was om geld te pinnen. In ons boek stond dat er geen pinautomaten waren, maar toch ff zoeken. Uiteindelijk hebben we er 1 gevonden in een bank, maar deze accepteerde 2 van onze pasjes niet; deze 2 pasjes hebben we in La Paz gebruikt om geld te pinnen (meerdere malen bij hetzelfde apparaat), maar dat lukt niet. We hebben echter nog steeds mogelijkheden om te pinnen met anderepasjes, dus geen nood!
´s Avonds weer gaan eten, alles is in Peru ongeveer 2 keer zo duur als in Bolivia, maar nog wel onder de Nederlandse standaard: In Bolivia konden we al met z´n tweeën ontbijten voor 1 gulden en avondeten (3 gangen, met drinken) voor 20 gulden!!!

Dag 15, Naar Cusco (donderdag 24 mei)
De volgende ochtend moesten we weer vroeg ons bed uit om de trein richting Cusco te pakken, deze zou om 8:00u vertrekken. Onze grote tassen achtergelaten in de veewagen (zonder vee) die nog even gelast moest worden. De coupe was niet echt vol dus konden we wat rond zwerven. Ongeveer 30% vande coupe was Nederlands... We hebben dus nog wat leuke reisverhalen gehoord. Hoewel het mooi was om naar buiten te kijken, hebben we een deel van de 10 uur in de trein zitten kaarten met 2 Nederlandse studenten uit Nijmegen. De treinreis was zo voorbij. Het was trouwens een wonder dat de trein niet ontspoorde, want af en toe werden we behoorlijk door elkaar geschudt. Rond zes uur kwamen we in een donker Cusco aan (hadden de dag ervoor de klokweer een uur terug gezet, dus nu 7 uur verschil met Nederland) en zijn we met een busje naar ons hostel gebracht. Eerst de trap opklimmen, erg zwaar, maar wel een goede oefening/maat voor de inca trail! De deur naar het hostel was erg spannend (erg laag). Hier hadden we een mooie ruime kamer met eigen douche/toilet (luxe!). ´s avond Cusco in om te eten, erg mooi plein (Plaza del armas) veel oude gebouwen (koloniaal en inca). In een restaurant gegeten waar een Amerikaan cavia ging eten: Erwin hoeft nu niet meer zo nodig. Je krijg het beest in zijn geheel op je bord met een frietje in zijn mond en een augurk als hoedje op z´n kop..... nee dank je...

Dag 16, Cusco, Sachahuama (vrijdag 25 mei)
Vrijdag hadden we de dag vrij in Cusco en zijn we de berg erachter op geklommen, om inca ruiines te bekijken (Sacsayhuaman), erg indrukwekkend, mooi weer, lekker warm en rustig. Hierna nog wat kerken en musea bekeken: een schilderij van het laatste avondmaal gezien waar een cavia op het bord van Jezus lag.... daar ga je!
Tegen het einde van de middag water ingekocht voor de inca trail en weer een eettentje gezocht. Pizza was nu niet al te best.... maar wel goedkoop :) ´s avonds de tassen ingepakt, we hadden besloten dat Wendy met de reisbegeleidster een drager namen (voor kleding, slaapzal, matje, water) en dat Erwin zijn tas zelf zou dragen. De tas van Wendy en Gertie was 20kg en die van Erwin 15kg en de kleine rugzak van Wendy 8kg.

Dag 17, Inca trail naar Machu Picchu (zaterdag 26 mei)
Om 6:00 u werden we opgehaald door het bedrijf (SAS) dat de tocht voor ons organiseerde. Hier hadden we een gezamenlijk ontbijt met de 2 groepen die die dag met het bedrijf zouden vertekken, en zijn we om 7:00u met de bus vertrokken naar "kilometerpaal 82", het startpunt voor onze tocht. Om 10:30u waren eindelijk daar en gingen we op pad. Wendy had nog een stok gekocht en Erwin een zak cocabladeren, voor het idee.
Het eerste stuk van de tocht was redelijk eenvoudig, maar wel erg warm. Onze groep bestond uit 17 mensen en 2 gidsen. De groep bestond uit hoofdzakelijk vrouwen (en 4 mannen). Het eerste stuk was dus goed te doen, op een gegeven moment gingen we echter een canyon in die hele steile wanden had en waar wij tegen op moesten :( Toen we uiteindelijk boven waren had de gids meteen een goed beeld van het kunnen van de groep. Iets verop hadden we uitzicht over de eerste Incaruines. Was wat ver weg dus we konden er niet echt veel van maken. Er werd ons het 1 en ander uitgelegd en verteld dat we door zouden lopen naar de plek waar we zouden lunchen. Het weer was overigens goed (wel erg warm bij het klimmen, lopen in korte broek dus; voor het eerst dus goed smeren!). Wat we net geklommen hadden, moesten we nu weer afdalen, niet leuk! Verderop vonden we het lunchkamp klaar. Heerlijke salades met kip en manjok. Manjok is overigens niet echt lekker, vrij smaakloos en droog, blijkbaar voedzaam? De gids had besloten dat we we wat hoger ons kamp op zouden gaan slaan dan normaal, omdat we een snelle groep waren. Dit had als voordeel dat de gevreesde 2e dag minder vermoeiend zou zijn. Het gevolg was wel dat we aan het einde van de dag alleen maar aan het klimmen waren en sliepen op ongeveer 3260m. Uitgeput kwamen we aan bij de tenten die al klaar stonden. Er werd thee gezet en er stond popcorn klaar in de eettent (letterlijk :) ), goed geregeld dus! Na het eten (soep, kip milanesa en toetje) direct gaan slapen en steeds naar naar beneden zakken... niet leuk...

Dag 18, Inca trail naar Machu Picchu (zondag 27 mei)
De 2e dag stonden we om 5:45u op, zodat we als het nog niet te warm was de hoogste pas (4200m) zouden oversteken. We kregen lekker thee in de tent en daarna inpakken en ontbijten: pannenkoeken (yum) en pap (bleh). Om 7:00u zijn we vertrokken en om 10:00u stond gemiddeld iedereen op de pas, zonder veel problemen... mooi gedaan. De gids had echter alweer nieuwe plannen en vond dat we het zo goed deden dat we dezelfde dag ook nog we de 2e pas konden passeren. Deze was ook bijna 4000m en konden we mooi zien. Het probleem was dat er een dal van 3300m tussen zat, hier zouden we lunchen. Afdalen dus! Lekker voor de knieën. Erwin had wat veel energie verspild aan het stijgen en verloor bij de afdaling even de controle (op een geheel plat stuk! :)) Hand kapot en scheurtje in broek, gelukkig was het er niet dieper, op sommige plekken ging het meteen een paar 100 meter omlaag! Na 1,5 uur waren we dan toch bij de lunchplek waar limonade voor ons klaarstond. Hierna weer voedzame soep (Quinua = De graansoort van de Andes), en gevulde avocado en gefrituurde manjok en als toetje perzik! We mochten hierna nog een half uur uitrusten, met als gevolg dat we totaal geen zin meer hadden om door te gaan. Gelukkig werd het volgende stuk opgedeeld, omdat we halverwege weer een ruïne tegenkwamen. Hierna weer verder stijgen tot we op een behoorlijk koude 2e pas aankwamen. Hierna WEER afdalen tot het 2e kamp. Eerst nog er vlak bij een ruïne bekijken en toen om 17:00u kwamen we eindelijk in een heel mooi, op 3600m liggend kamp. Uitzicht op besneeuwde 6000-ers en een inca ruïne! Weer thee en popcorn en hierna ons diner van vullende soep, pikant vlees met rijst en aardappelpuree en een toetje van de limonade van de lunch (glibberglabberglobbertje=vruchtengelei). Hierna vlug het bed in, want we waren kapot (vooral Erwin, Wendy kon nog wel verder ;)).

Dag 19, Inca trail naar Machu Picchu (maandag 28 mei)
De 3e dag (maandag de 28e) was een makkie. Stijgen (licht) en dalen naar de 3e pas van 3600m. Hier hebben we even rondgekeken (1 uur) met uitzicht op 2 ruïnes en de plek waar we zouden overnachten. De gids had WEER een apart plan om niet de normale route te nemen ("1000 treden" route), maar een alternatief, minder gebruikt pad over de kam van een berg. Hierdoor bleven we een mooi uitzicht houden, en zouden we Machu Picchu al kunnen zien. Het pad was inderdaad erg mooi en hebben veel bloemen, kolibries en papegaaien uitzichten gezien! Uiteindelijk moest ook MP in zicht komen, maar helaas kwamen ook de eerste wolken (onder ons). Echter na verloop van tijd brak er even een gat in de bewolking en konden we inderdaad een stuk van MP en de achterliggende berg (Huanu Picchu) zien. Dit lag nog 900m lager, net als ons kamp. We hadden nu geen trappen, maar moesten zigzaggend naar beneden. Dit was op sommige plekken behoorlijk steil en zeker zo vermoeiend als treden. Voor het kamp nog even langs een ruïne en een HELE steile trap af, waarna we uiteindelijk om 13:00u bij het kamp waren. Een vroegertje dus. Dit kamp was echter heel druk, ook de 2 en 3 daagse tour slaapt hier, er was een "restaurantje" met veel herrie. Hier kregen we weer een goede lunch en daarna hebben we heerlijk in onze tent gelegen, met het beste uitzicht ooit: Diepe ravijnen, en mooie (besneeuwde) bergtoppen. Aan het einde van de middag hebben we nog een nabij gelegen ruïne complex bezocht, waarna we om 17:40u aan tafel konden: thee en popcorn. Een uurtje later de laatste maaltijd van de kok en we moesten ook maar eens beslissen wat voor fooi we gingen geven aan de dragers. Deze worden zeer onderbetaald: krijgen 25$ voor vier dagen! Na het eten weer een toetje maar dit keer ook wijn! Uiteindelijk hadden we het geld verzameld en kwam de hele club dragers en kok afscheid nemen. We hebben nog een tijdje zitten kaarten, en na het eten verloor Erwin zijn stem...

Dag 20, Inca trail, Machu Picchu (dinsdag 29 mei)
De laatste dag moesten we vroeg opstaan: 3:45u!!! Op deze manier zouden we bij MP aankomen als het nog niet te druk was. Weer thee in de tent (letterlijk: het was te vroeg voor Wendy, die de mok omduwde...) en daarna ons laatste ontbijt: pap en pannenkoeken. In het donker zijn we om 4:45u vertrokken. Het laatste stuk zou niet te moeilijk worden. Helaas was het bewolkt en ging het zelf even regenen. 1 van de meiden deed Erwins trucje na, op een hoger stuk en gleed 2 terrassen naar beneden... niets aan de hand gelukkig. Om 6:00u waren we bij de zogenaamde zonnepoort waar we voor het eerst weer uitzicht hadden op MP. Het begon net licht te worden. Nog een 45 minuten afdalen en dan waren we er! We werden bij MP begroet door een stel Lama's (die het gras op de terrassen moeten opeten).

Al met al zijn we tot 11:45u op MP gebleven waar we in die tijd een rondleiding hebben gehad en zelf hebben rondgekeken. Hierna moesten we weer verder afdalen tot de onderliggende rivier, waarna we naar een verderop gelegen plaatsje konden wandelen voor de lunch. In dit plaatsje (Aguas Caliente) waren hete bronnen waar we lekker in hebben gelegen voor een paar uur. Best lekker na vier dagen niet wassen en in stinkende kleren te hebben gelopen (de kok zou er vast een goed vullende soep van hebben kunnen maken denk ik) Om 17:45 zouden we de trein terug nemen. Deze trein bracht ons naar eenplaatsje 42km verderop waar we overstapten in een bus (dit was allemaal geregeld). Helaas moesten we met 40 man in een bus bedoeld voor 30 man, en de bus had ook nog een een probleem met de vering waardoor we erg scheef hingen. Fijn met die bochtige wegen! Uiteindelijk waren we om 21:45u terug in ons hostel waar we heerlijk onder een warme douche konden..... verrukkelijk!

Dag 21, Cusco (woensdag 30 mei)
Vandaag (woensdag) hebben we een rustdag gehouden. Er zijn blijkbaar nog erg mooie ruiines in de buurt van Cusco, maar voorlopig hebben we wel weer genoeg gezien. Dit keer is Erwin snipverkouden en met Wendy is alles OK! Ik weet niet wat ik fout doe.... Wendy wel: geen jas aan als het regent, eten van de straat (doet zij ook !) Nou, vanavond de laatste avond in Peru. Morgen nemen we om 9:30u het vliegtuig richting Santa Cruz, met een tussenstop op La Paz. Daar overnachten we en de volgende dag (vrijdag) stappen we hopelijk in de "trein des doods". Kijken of we ontsporen... Zaterdag zitten we in Corumba en zondag (de 3e?) gaan we 4 dagen de Pantanal in...

Dag 23, Santa Cruz - Bolivia (donderdag 31 mei)
Vandaag (donderdag de 31e) zijn we aangekomen in Santa Cruz (Bolivia) en het is hier naar verwachting plakkend/tropisch heet, al is het maar 31 graden...De vlucht was prima met een tussenstop van 1,5 uur op La Paz. Het tweede vliegtuig was erg oud, zeker uit de 60er jaren.... had niet veel zin om van de grond te komen dus gebruikte de gehele startbaan. Mooi uitzicht rond La Paz dat omringd is door zeer hoge bergen (+6000m) die net onder/langs je glijden.

Dag 24, Santa Cruz (vrijdag 1 juni)
Met een taxi in de omgeving van de stad gaan toeren (met z´n 5en). De bedoeling was om naar een aantal zandduinen in de buurt te rijden. Het had echter de laatste tijd veel geregend (war wij niets van hadden gemerkt) waardoor de onverharde wegen in de omgeving redelijk onbegaanbaar waren geworden. De taxi had 4 wiel drive, maar van een vreemd soort want al snel kwamen we vast te zitten in het zand. Na wat duwen hadden we de auto weer snel los gelukkig. Na wat vragen, besloot de chauffeur een andere weg te nemen, welke beter zou zijn. Dit leek in eerste instantie goed te gaan, en we kregen zelfs de zandduinen in zicht. Toen doemde er zich een grote modderpoel voor ons op. Gas geven zou je denken, maar onze toch enigszins voorzichtige chauffeur deed dit niet met als gevolg dat de auto echt vast kwam te zitten. De bodemplaat lag op de grond en de wielen draaiden vrij in de modder... Dit gebeurde dus in de middle of nowwhere... nou ja, z~´n 8 km buiten de stad, maar er was niet veel daarzo :) We hadden nog tijd genoeg voor de trein vertrok, dus dachten we wel een oplossing voor dit probleem te vinden. Die kwam ook in de vorm van een echt 4 wiel truck die m.b.v. een aantal elastieken :) ons weer uit de rotzooi hielp. Ondertussen was de arme chauffeur (die best sympathiek was) ook nog uit z´n broek gescheurd. We besloten maar niet verder te gaan naar de duinen en naar een bedevaart plaatsje aan de andere kant van de stad te gaan. Dit was wel weer in eind rijden. In dit plaatsje hebben we nog wat rondgekeken, maar voor de rest was er niet veel te beleven. Terug naar de stad dan maar. Hier aangekomen was het ondertussen lunchtijd, en hebben we heerlijk geluncht in een Braziliaans restaurant. Dit houdt in dat er een buffet is en je per kilo betaald :) lekker!
Uiteindelijk hebben we om 15:30u de trein naar de grens gepakt, een rit van 20 uur. De trein heette de trein des doods en was behoorlijk erg was ons verteld, maar viel reuze mee! Hij zou van de rails afspringen en je zou door de trein worden rond geslingerd... niet dus. De rit was mooi, al hadden we hier al wel de eerste muggen. We hebben redelijk kunnen slapen. Midden in de nacht toen we ergens gestopt waren wou iemand van buiten Erwins pet nog jatten, wat niet lukte. Na wat geschijn met een zaklamp vertrok hij eindelijk. In elk plaatsje waar we stopten werd van alles aangeboden: limonade, koffie, koeken, gebraden kip, hotdogs, en iedereen schreeuwde deze producten allemaal hard en door elkaar wat heel leuk was om te horen...

Dag 25, Curumba - Brazilië (zaterdag 2 juni)
Om 10:30u waren we uiteindelijk bij het grensplaatje in Bolivia aangekomen en zijn we dus uitgestapt, de trein reed overigens toch niet verder meer. Hier stonden 2 mensen van de touroperator voor de Pantanal al op ons te wachten. Met hun zijn we langs de grenspost gegaan om weer wat exit stempels te halen. De post in Brazilië was echter dicht (handig!) waardoor we ´s middags in Corumbá nog lang de federale politie moesten voor ons stempels. Eerst naar het hotel (het was trouwens bloedheet in Brasil: 35 graden op de thermometer, en het leek veel heter na de relatieve koude die we hadden gehad de eerste 3 weken) waar we lekker konden douchen. We kregen nog een rondleiding door het plaatsje en hebben weer gelucht... "all you can eat" voor een belachelijk lage prijs: 4,50 gulden. Het is trouwens makkelijk rekenen hier, de Braziliaanse Real is nagenoeg gelijk aan de gulden. ´s middags hebben we nog gezwommen in het plaatselijke zwembad wat lekker was.

Dag 26, Pantanal (zondag 3 juni)
We zijn om 9:30u vertrokken met een open truck richting onze "Fazenda" = boerderij vanwaar we excursies zouden houden. Tijdens deze schitterende tocht hebben we al heel veel beestjes gezien: vele mooie vogels (parkieten, papegaaien enz.), kaaimannen, capibara´s, herten, en veel muggen! Uiteindelijk kwamen we om 14:00u aan op de boerderij. Na even lekker in een hangmat te hebben gehangen zijn we met de chauffeur nog 2 andere Nederlanders gaan halen. Op de boerderij waren ook veel dieren: veel parkieten die hun nesten hadden in een palmboom, papegaaien (tam), en alles wat je op een boerderij kunt bedenken. Dit liep allemaal vrij rond en door elkaar en was erg gezellig!

Dag 27, Pantanal (maandag 4 juni)
Maandag zijn we ´s ochtends gaan vissen in de rivier naar piranha´s. Helaas wilden de vissen nog niet echt bijten, al ving de nukkige gids wel een paar kleintjes. Ondertussen stonden we dus tot ons middel in de rivier tijdens het vissen! Op een gegeven moment begon Wendy te gillen: op 2 meter afstand zwom er een krokodil (Jacaré), die recht op Wendy afkwam en erg nieuwsgierig was. Toch maar weer het water uit. De gids heeft uiteindelijk met de gevangen visjes de Jacaré op de kant gelokt, zodat we wat foto´s konden maken. Zwemmen hebben we hierna niet meer gedaan :) Na de lunch (rijst met bonen... standaard) en siësta zijn we met de truck op pad gegaan en hebben we (lopend) brulapen gezien. ´s avond hebben we geslapen in een hangmat, erg lekker. Naar de wc gaan vond Wendy niet echt leuk, hier zaten namelijk zeer grote pad (en kleine kikkertjes die tegen de muur leken geplakt) die haar de stuipen op het lijf jaagden, maar niets deden.

Dag 28, Pantanal (dinsdag 5 juni)
Dinsdag zijn we na het ontbijt gaan paardrijden wat geheel nieuwe ervaring voor ons beiden was. Wel leuk, maar weinig beesten gezien, wel met paard en al door rivier gelopen waar Jacaré´s in zaten. ´s Middag´s hebben we een grote safari gemaakt door een gebied wat in de natte tijd onder 2 meter water staat. Weer veel vogels gezien, dit keer ook blauwe Ara´s (vrij zeldzaam) en apen, Jacaré´s, capybara´s. We zijn door spannend diepe wateren gereden, dat de chauffeur bang was dat er water in zijn luchtfilter zou komen. Uiteindelijk nog limoenen geplukt en de truck door een zanderig diepe rivier moeten duwen. Na het genieten van de zonsondergang zijn we teruggegaan en hebben we weer rijst met bonen gegeten.

Dag 29, Pantanal (woensdag 6 juni)
Woensdag onze laatste dag daar alweer, zijn we nog ´s ochtends met een bootje de rivier afgezakt om te vissen naar piranha´s, dit keer meer geluk. Wendy heeft er zelf nog 1 gevangen!!! Deze vissen hebben we schoongemaakt (juk!) en tijdens de lunch mogen opeten... Oh ja, tijdens het varen nog veel otters gezien, die keken wat we aan het doen waren! Om 14:00u zij we naar de bus opstapplaats gebracht waar de bus om 15:30 zou vertrekken. Toen we er bijna waren staken er nog een troep jonge Jacaré´s over de weg. Er achteraan rennen om ze te vangen, wat de chauffeur m.b.v. van zijn hoed lukte! Erg leuke beestjes! Er zaten hier echter zoveel muggen dat de bulten nu (vooral bij Wendy) ontelbaar zijn geworden! De bus vertrok uiteindelijk om 17:00u en we moesten staan, omdat hij vol zat (alleen Wendy kon nog zitten).

Dag 30, Campo Grande (donderdag 7 juni)
We zitten nu dus in een hotel in Campo Grande waar we lekker kunnen douchen. We zijn nog op zoek naar een hangmat die we (nog) niet hebben kunnen vinden.

Dag 31, Campo Grande (vrijdag 8 juni)
18:15 vliegtuig terug (via Sao Paulo)

© 2006 erwinwendy.nl