Donderdag 29-11-2001

Vertrokken om 22:50u met de trein richting Schiphol. Dit was de 1 na laatste trein die we konden nemen naar de luchthaven...

Vrijdag 30-11-2001

We kwamen zonder vertragingen om ongeveer 00:30u uur aan op Schiphol.... errug vroeg dus.
Even wat gesnackt bij de Burger King. Om 2:30u konden we zelfs al gaan inchecken. Dan waren we in ieder geval onze rugzakken kwijt en konden we achter de douane gaan kijken. Niet dat daar zoveel meer te zien was om deze tijd.
Bij de gate nog even op een bankje zitten dutten.
Om 4:45u gingen we de lucht in met een oude B757 van Dutchbird. Maar weer wat proberen te slapen, maar dat ging niet echt. Toen we in de buurt van de Canarische eilanden kwamen werd het langzaam licht en kon je zien dat er een enorme hoeveelheid stof in de lucht hing. De lucht zag er geel van. Waarschijnlijk weer een grote wolk Sahara zand/stof die de Atlantische oceaan werd opgeblazen. Zie voorbeelden: hier, en hier.

Rond 8 uur landden we op het zuidelijke vliegveld van Tenerife. Dit keer was mijn rugzak eerder dan die van Wendy... een unicum. Veel eerder bleek later, zodat zij hem ook wel een keer kneep.

We werden "heerlijk" opgewacht door de hostess die ons uitlegde dat we met de bus naar ons appartement gingen. Gelukkig was ze Nederlands en konden we haar, met hulp van haar collega, ervan overtuigen dat we echt een auto hadden geboekt en dat deze op het vliegveld klaar zou staan. Om 8:45u reden we met onze zilvergrijze VW Polo richting Los Gigantes.
Daar aangekomen wilden we graag inchecken, zodat we even op ons bed konden gaan liggen, maar we moesten helaas nog een uur wachten tot de mensen met de bus waren aangekomen, zodat iedereen tegelijk kon worden ingecheckt! Balen!
Dus maar even wat rondhangen in het plaatsje, wat niet echt leuk is als je meer dan 24 uur wakker bent (echt geslapen hadden we beiden namelijk niet). Nadat we eindelijk onze sleutel kregen konden we ons mooie en ruime appartement binnen. Even slapen...
Die middag zijn we nog via Las Cañadas richting Santa Cruz gereden. Het plan was om daar te kijken of we al een permit voor El Teide konden krijgen, en daarna even te gaan zwemmen bij Teresitas. We waren echter even vergeten dat de afstanden groter werden door het heuvelachtige terrein. En 1,5 uur later waren we pas bij de Parador. Onderweg genoten van het landschap...
In Santa Cruz hebben we onze auto op de "gebruikelijke" plek geparkeerd en zijn we even de stad in gegaan. Het kantoor van het nationale park was helaas gesloten (9:00u tot 14:00u geopend).

Tegen de tijd dat we de stad weer gezien hadden, hadden we geen puf meer om nog naar het strand te gaan, en het zou al snel donker worden. Op naar het appartement dus en nog even boodschappen doen.
Daar aangekomen even wat gegeten en vroeg onder de wol...

Zaterdag

Vandaag hebben we de Siete Cañadas (zeven vlakten) route gelopen. Het plan was om de auto bij de Parador te zetten en bus 342 te nemen richting El Portillo aan de andere kant van Las Cañadas. Deze zou om 11:00u vertrekken vanaf de Parador, was in werkelijkheid 10:45u. Na 45 minuten waren we bij El Portillo waar de wandeling begon.

Deze wandeling loopt helemaal langs de oostelijke krater rand van Las Cañadas. Het landschap verandert voordurend.
Je loopt inderdaad door uitgestrekte gruisvelden met links van je bont gekleurde rotsformaties die hoog boven je uit torenen en rechts lavavelden met uitzicht op de Teide met een besneeuwde top.
Het waaide die dag behoorlijk waardoor het erg koud leek, al was het 13 graden (in de zon). Later zouden we toch nog een bevroren plas tegenkomen, dus misschien was het toch kouder, de gevoelstemperatuur was beduidend lager, en een lange broek, fleecejas en slaal waren geen overbodige luxe. Rond 16:00u waren we na ongeveer 15km wandelen met de nodige fotostops weer terug bij de Parador...

Zondag
Deze dag zouden we als "warmlopertje" gebruiken voor de Teide. We gingen Guajara bewandelen. Dit is de op 2 na hoogste piek (Na El Teide en Pico Viejo) op Tenerife. Guajara ligt in de oostelijke kraterrand en steekt 2715m boven de zeespiegel uit, zo'n 600 meter boven Las Cañadas. Om 10:30u zijn we begonnen met de wandeling. Het eerste stuk is zeer eenvoudig en klim je langzaam boven de kratervlakte uit. Het is wel een wat onduidelijk pad doordat er meerdere paden zijn onstaan door wandelaars die stukken willen afsnijden, maar in principe is het duidelijk genoeg door de grijze en soms groene stippen op de rotsen. Deze tocht staat in ons boekje (Sunflower reeks) omschreven in tegengestelde richting. Uiteindelijk kom je na deze gemakkelijke start bij de de eerste hindernis: een steile rotswand van zo'n 25 meter hoog. We hebben tijdens deze wandeling verscheidene keren gemerkt hoe moeilijk het is om van een lager standpunt te zien waar je heen moest. Bij de eerste rotswand viel dat nog wel mee, maar later hadden we echt zoiets van: waar zullen we toch lopen... Na deze eerste rotswand sta je op een vlakte waar je ook weer richting zee kunt kijken. Ook krijg je zicht op waar je nog heen moet. Vanaf dit punt hadden we echter geen idee hoe we hier omhoog moesten, maar we hadden zoiets van "we zien het wel"... Het laatste stuk van Guajara lijkt een soort fort met hogen wanden er omheen, en daardoor onneembaar. Wij dachten dat we op een andere plaats omhoog moesten dan we uiteindelijk gingen: langs de steile voorkant.
Het eerste relatief tricky stukje was over een witte gruis helling. Wendy vond dit best eng, mede door de harde en koude wind die om ons oren loeide. Gelukkig was dit enge stukje maar een meter of vijf. Hierna vervolgden we ons pad door de grijze vlakjes te volgen. Al gauw kregen we door waar we echt heen moesten, maar hoe was nog niet helemaal zichtbaar. Ik had ondertussen wel het vertrouwen gekregen dat dit goed zou komen, en Wendy wou al niet meer terug (anders moest ze weer over het enge stuk :)).

Onderlangs de steile rostwand, klauterend over grote rotsblokken en glibberig gruis gingen we verder richting een smalle riggel die naar de top leidde. Hier waaide het weer behoorlijk, en kwamen we zelfs rijp tegen. Het was ook erg koud. Zeker omdat we vanaf vlakbij konden zien hoe smal deze richel was was dit stukje best wel slikken.
Uiteindelijk kwamen we bij een veld met grote blokken en weer in de zon. Na deze laatste hindernis waren we bijna bij de top. We hebben even stil gestaan op een iets lager plateau waar we mooi uitzicht hadden over Las Cañadas. Tevens konden we zien hoever en waar we de dag ervoor hadden gelopen.
Na twee uur en twintig minuten waren we op de top van Guajara die was het bezaaid met stenen. Hier troffen we ook een groepje mensen aan die waarschijnlijk langs de andere kant omhoog waren gekomen, we hadden namelijk niemand langs onze route omhoog zien gaan. Op de top wat een vrij groot plateau is zijn een aantal schuilplaatsten gemaakt, in de vorm van stenen muurtjes. Hier kon je een beetje uit de gierende wind zitten die met zeker 5 tot 6 beaufort over de berg waaide.

Even genoten van onze lunch en na 40 minuten weer vertrokken voor onze afdaling, via de andere kant. Deze was een stuk gemakkelijker dan de klim en na 1 uur en 50 minuten waren we weer terug bij de auto. De wolken die we tijdens de klim hadden gehad waren nu totaal verdwenen en de lucht was helder blauw.
Bij terugkomst bij het appartement nog even in een zeer koud zwembad gezwommen, maar dat was wel lekker. Hier hadden we een mooi wolkenvrij uitzicht op La Gomera (redelijk uniek voor ons) en de rotsen van Los Gigantes.

Maandag
Vandaag niet gewandeld. In Santa Cruz een permit gehaald voor de Teide. Je heb hem nodig voor het laatste stukje Teide (vanaf het eindpunt van de kabelbaan) en is gratis af te halen op een kantoortje van het nationale park. Adres: Calle Emilio Calzadilla 5, Santa Cruz de Tenerife
We hadden besloten om dinsdag de Teide op te gaan, aangezien het dan goed weer zou zijn. De permit is maar 1 dag geldig en ook nog eens voor een bepaalde tijdsperiode namelijk: 9-11u, 11-13u, 13-15u en 15-17u. Dinsdag tussen 13-15u hebben wij dus maar besloten, na aanleidingvan de voorspelling die we op het internet hadden gezien.

Dinsdag
Vroeg opgestaan, om 6:00u, om de zon te zien opkomen onder het wandelen, Montaña Blanca. Om 7:10u waren we bij het begin van de wandeling. Onderweg naar het begin van de wandeling veel rijp tegen gekomen, ook op de weg, maar het leek niet glad te zijn. Toen we de auto uitstapten was het in ieder geval erg koud, en het waaide weer behoorlijk. Even ontbeten en daarna vertrokken. Het zag er allemaal gunstig uit, er hingen wat wolken, maar niet zoals 2 jaar eerder toen het volkomen bewolkt was en het regende. Het onweerde echter behoorlijk boven La Gomera en La Palma zagen we.
Rond de top van Pico Viejo en El Teide hing een mooie wolk die ontstaat bij opstijgende lucht bij bergen: een soort lens.

Het eerste stuk Montaña Blanca op is een eenvoudig wandeling, je begint op 2350m en het echte werk begint bij 2715m. Hier begin je de Teide echt te "beklimmen", al zigzaggend werk je je tussen twee recente lavastromen omhoog. Ik had verwacht dat, wanneer de zon zou opkomen, de wolken wel zouden oplossen. Dit was echter niet het geval. We hadden nog wel een hele tijd lichte sluier bewolking, langzaam maar zeker werden de wolken dikker en dikker. Vlak voor de berghut (Refugio de Altavista) vlogen de wolken ons weer om de oren, echt deja vu. Bij de Refugio aangekomen hebben we binnen even tegen de wind geschuild, wat gegeten en gedronken. Het was buiten behoorlijk koud en de harde wind maakte het er niet beter op. Toen we weer verder gingen voor het laatste stuk door een lava-rotsveld kwamen we een paar mensen tegen die er uitzagen als ijsmensen. Hun haren waren bedekt met ijs, evenals hun kleren. Ze zeiden dat ze net van de top kwamen en dat het er erg hard waaide en dat ze voor de rest niets hadden gezien. Waarom liepen we hier eigenlijk, er was toch geen uitzicht? Tja, we wilden naar de top!
Na de Refugio gaat het allemaal niet meer zo steil omhoog. We kregen hier echter te maken met andere hindernissen: heel veel ijskoude wind, onduidelijk pad, hard bevroren sneeuw op het pad, ijsafzettingen op alles en uiteindelijk ook op jezelf.
Hier liepen we dan op de "zon verzekerde" Europa bestemming in de winter met een lange broek, t-shirt, blouse, fleecejas, Goretex regenjas, sjaal handschoenen, muts....
Om ons heen werden de ijsafzettingen op de rotsen meer en meer, maar vooral het ijs op het pad maakte het lastig. Er viel namelijk niet over te lopen, omdat het op een helling lag en dan was er ook nog die harde wind. We zijn ook mensen tegengekomen die hier allemaal minder moeite mee schenen te hebben en m.b.v. twee wandelstokken als heuze berggeiten over de rotsen sprongen. Na een uur kwamen we bij een splitsing, waar we links richting kabelbaan moesten aanhouden. Er zou tussen dit punt en de Refugio ook nog een grot bevinden waar men vroeger ijs uithaalden. Deze hebben we helaas niet kunnen vinden vanwege het gebrek aan zicht.
Vanaf hier was het nog zo'm 10 minuten tot de kabelbaan, die het uiteraard niet deed door de harde wind. Er waren wel wat mensen en één ervan vroeg of we nog verder gingen en zo ja, of we een "permisso" hadden. Ja, die hadden we, maar we hoefden het niet te laten zien! Dit zal hopelijk op onbewolkte en windstille dagen wel anders zijn. Voor Wendy waaide het iets te hard en nadat zij haar handen bij een hete plek (waar nog wat vulkanische warmte de berg uit kwam) had opgewarmd is zij terug gegaan naar het gebouwtje naast de kabelbaan. Ik ben verder gegaan richting top, ik was toch al in de buurt. Het waaide vreselijk hard en je moest echt oppassen dat je niet omver geblazen werd. Het was ongeveer 20 minuten lopen naar de uiteindelijke top (3717m). Hier aangekomen heb ik wat foto's gemaakt. Er was niet veel verder dan 15 meter om me heen te zien. Wel heb ik de geel/groene afzettingen in de krater nog kunnen zien, waar op die plekken stoom uit de berg kwam. Hierna ben ik weer afgedaald richting kabelbaanhut, daar stond Wendy mij op te wachten, lichtelijk ongerust, want een half uur wachten in deze ijzige kou lijkt erg lang...

Hierna zijn we weer afgedaald, deze ijzige wereld hadden we wel weer gezien. De afdaling door het lava-rotsveld was weer erg lastig, waardoor we er zelfs iets langer over gedaan hebben, of was het de vermoeidheid die mee ging spelen? In de Refugio weer wat opgewarmd met thee en wat gegeten. Om 15:00u zijn we begonnen met de verdere afdaling. Van de vorige keer wist ik nog dat het stuk naar Montaña Blanca drie kwartier zou zijn en inderdaad na 50 minuten waren we weer beneden. Vanaf hier was het pad weer eenvoudig (het is een oude weg). Om 16:45u stonden we bij de auto terug, ondertussen was het ook nog een gaan hagelen... wat een heerlijk dag hadden we weer uitgekozen! Ach, zijn we ook nog op wintersport geweest...
Thuisgekomen nog even satellietbeelden van die dag opgezocht, hier die dinsdag en hier bijvoorbeeld donderdag... zucht...

Woensdag
Vandaag maar wat rustiger aan gedaan. Toen gisteren de zon scheen en we nog wat konden zien, qua uitzicht, zag een kleine berg genaamd Riscos de la Fortaleza er erg mooi uit. Deze ligt aan de rand van het nationale park en is te bereiken vanaf El Portillo. De "officiële" route die we konden vinden op verschillende kaarten was heen en terug over dezelfde route.
Dit leek ons niet zo heel leuk, dus hebben we het zelf maar een beetje aangepast.
Op weg naar La Fortaleza was het stralend weer, de Teide was uit de wolken en we hebben verscheidene vloeken gelaten richting de berg en het weer. We hadden er toch wel een beetje de pest in dat we gisteren zo'n pokkeweer troffen. Terwijl we hadden nog wel gelezen dat het goed weer zou worden, en juist woensdag slechter! Het vervelende is dat je een permit moet halen in Santa Cruz, wat voor ons aan de andere kant van het eiland lag (zo'n 1,5 uur rijden). Dit doe je niet even, en ook niet te vaak. We moesten dus een keer kiezen wanneer we de berg op wilden. We hebben tijdens de wandeling van vandaag nog even overwogen om terug te gaan en een permit voor donderdag te halen. Maar om de beklimming nu twee keer te doen was iets te veel van het goede. Onze benen voelden nog steeds zwaar van de dag ervoor... Er was natuurlijk kans dat de kabelbaan omhoog ging (ging vandaag weer niet vanwege de wind), maar dat leek ons ook niet leuk, en we waren net weer lekker aan het wandelen. Op de heenweg naar El Portillo waar we de wandeling van vandaag gingen starten hadden we ook uitzicht op de kant van de Teide die gisteren vol in de wind lag, deze was helemaal wit van het ijs (op de terugweg was die weer gesmolten zagen we), als je niet boven was geweest zou je denken dat het sneeuw was.
We hebben dus nog een appeltje met deze vulkaan te schillen, misschien een keer in mei ofzo als er ook wat meer planten in bloei staan...
Goed, met uitzicht op een onbewolkte Teide vervolgden we onze weg richting La Fortaleza. Hiervoor ligt een groot veld met gruis (scoria of pumes, ontstaan door pyroclastische stromen die van de vulkaan af rollen...). Rechts ging een pad omhoog dat wij gevolgd hebben. Hier kom je uit op een soort picknick veld met een klein kapelletje en een picknicktafel(!). We hebben hier geluncht. Hier gaan verschillende grindweggetjes alle kanten op. Wij wilde proberen om om Fortaleza heen te lopen, en hebben de weg achterlangs gekozen. Deze loopt langs/door een naaldbos en eindigt in een open veld met stenen. Hier gaat een klein paadje verder. Eerst dachten we dat het pad ons naar de top van Fortaleza zou brengen, maar dat was niet het geval. We liepen in principe al op het plateau. Op een gegeven moment werd het pad onduidelijker, omdat het door een opgedroogde stroombedding liep. Met stortregens kon hier veel water stromen, waardoor het pad wat was vervaagd en de steenmannen waren verdwenen. We begonnen ons al af te vragen hoe we verder moesten. Uiteindelijk kwamen we bij de rand van Fortaleza uit waar dit stroompje ook naar beneden kon klateren. Hier waren ook meteen weer wat steenmannen te zien, dus het leek de bedoeling dat je via dit tamelijk steile pad naar beneden moest.

Soms op handen en voeten zijn we hier zo'n 75 meter afgedaald, wat een behoorlijke klus was. Eenmaal beneden kwamen we weer op enigszins vlak terrein.
Na een meter of 100 kwamen we een bord tegen wat van ons af was gekeerd. Bleek erop te staan dat je moest oppassen voor bijen in de omgeving! Waarschijnlijk houden deze beestjes zich wel kalm in december, maar zeker weten doe ik dat niet. We hebben in ieder geval geen bijenkorf gezien en ook geen bij.
Ondertussen scheen de zon nog steeds lekker en was het afgezien van de nog steeds aanhoudende zuid-westelijke wind (die koud was) erg aangenaam. Al gauw kwamen we weer in het puinveld voor Fortaleza terecht.

Vanaf hier kwamen we toch weer terug op het punt waar we al eerder hadden gelopen en zijn we via dezelfde weg teruggekeerd naar de auto. Al met al is dit een wandeling om aan te raden: je loopt door de uitgestrekte Cañadas met uitzicht op de Teide, je ziet mooie rotsformaties (Fortaleza) en je kunt mooi over het Orotavadal kijken. Met helder weer zal La Palma ook wel te zien zijn.

Donderdag
Deze dag wisten we niet zo goed wat we moesten doen. Naar het Lunar landscape, bij Villaflor, of iets anders. Bij Punta Teno hadden we ook nog een wandeling gezien. Uiteindelijk werd het Masca. Dit oude plaatsje ligt ook in het Teno gebergte en ligt erg pitoresk. Het gebied is een beetje te vergelijken met La Gomera: veel groene, steile en scherpe rostpieken en diepe barranco's. De wandeling bij Masca loopt door een barranco richting een strandje. Het is een afdaling (en/of klim) van 600 meter. Het is ook mogelijk om op het strandje afgezet of opgehaald te worden met een bootje. Wij kozen voor de moeilijke weg: naar beneden en weer naar boven lopen. Na de ijsstorm op de Teide zijn we gehard naar beneden gekomen ;)
Het weggetje naar Masca is trouwens een avontuur op zich, het is erg smal met heel veel bochten. Ook dit deed ons sterk aan Gomera denken. Het kan hier erg druk zijn met touringcars vol dagjesmensen die hier een uitstapje maken. We zijn echter vroeg en komen nog nauwelijks mensen tegen. Er is een grote parkeerplaats waar we onze Polo parkeren. Hieraan kun je ook al merken dat je je in een soort Giethoorn bevindt.
Dit is onze eerste wandeling die we in de korte broek kunnen doen, dat is ook wel weer eens lekker. Het oude plaatsje is hermetisch afgesloten voor auto's en over een kastijen paadje vervolgen we onze weg te voet het richting begin van de wandeling. Aangezien dit een bekende wandeling is, ook onder de "ik-ga-naar-Tenerife-om-te-zonnen-mensen" is het pad uitgesleten, bezaait met rommel en de "nodige" afsnijdingen. Gelukkig is het nog net dragelijk. We waren wel bang dat wanneer we in de middag terug naar boven zouden moeten, het erg druk zou zijn. Het pad is namelijk op sommige plekken behoorlijk smal. Het eerste stuk richting een bruggetje gaat redelijk snel naar beneden, en voor je het weet heb je al 150m afgedaald... nog 450m te gaan. We hadden nog niet ontbeten en dus deden we dat op een mooi plekje met uitzicht over het ravijn. Onder ons stroomde water, dit zouden we tot aan de zee blijven horen. Na een uur kwamen we bij een kleine dam. Na deze dam wordt de barranco snel smaller, door de torenhoge kliffen loop je de hele tijd heerlijk in de schaduw. We waren verder afgedaald en liepen grote delen door de rivierbedding die bezaaid is met groten stenen, soms rotsen zo groot al een huis. Op sommige plekken moet je op handen, voeten en kont naar beneden klauteren, wat de wandeling leuker maakt. We waren nog geen mensen tegengekomen op dit vroege tijdstip, maar plots kwam er een eenzame wandelaar van beneden. Iets later zagen we achter ons ook mensen lopen. Daal je het eerste stuk snel af, nu lijkt het alsof je nauwelijks verder afdaalt. In weze is dat ook zo. Telkens dachten we dat we na de volgende bocht de zee zouden zien, maar dit was niet het geval. Het kon ook niet, want we zaten nog steeds 250m boven zeeniveau. De ravijn muren om ons heen zijn zeer donker gekleurd en hebben lava-dijken die we ook op Gomera en La Palma hebben gezien. De begroeiing is ondertussen veranderd van cactussen en vetplanten naar grassen en struikjes. Hier kwamen we ook de eerste georganiseerde groep van beneden tegen. Duitsers die ons in het Duits aanspreken, erg irritant. Dit zijn we de afgelopen dagen veel tegen gekomen. Ook in het plaatsje waar ons appartement zit, hier zitten voornamelijk Engelsen, waardoor je in winkels en op terrassen in het engels wordt aangesproken. We hebben niet voor niet Spaanse les! Dus antwoorden we steevast in het Spaans. Als we mensen op onze wandelingen tegenkwamen zeiden we ook standaard "hola" waar we vaak "hallo" op terug kregen.
Na deze groep mensen kwamen we ook de eerste wilde katten tegen. Ik schrijf wel wild, maar eigenlijk zijn ze erg tam en aan mensen gewend. Al miauwend proberen ze wat eten bij elkaar te bedelen. Een aai over de bol konden ze van mij krijgen...
Het pad was nog steeds goed te toen en verdwalen was er hier niet bij. Na bijna twee uur lopen hoorden we golfslag en zagen we de barranco voor ons breder worden. Vanaf hier was het helaas nog een eindje lopen richting kust. Uiteindelijk na twee uur en een kwartier stonden we op een groot keien strand. Links van ons was een zandstrand en we zagen daar twee mensen zwemmend in de zee. Daar hadden we ook wel zin in en we hebben ons snel omgekleed. Het water was wat fris, het strandje lag nog in de schaduw, maar voor de rest was het heerlijk. Na een eerste verfrissende duik hebben we wat gegeten op het strand, hier kwam nu langzaam aan ook de zon. Na een half uur kwamen er steeds meer mensen opduiken uit de ravijn. Bijna allemaal gingen ze het water in. Nadat we nog een hele tijd gezwommen hebben, hebben we ons weer omgekleed. Op naar de auto... 600m boven ons. Ik schatte dat we er drie uur over zouden gaan doen. De zon was ondertussen zover gedraaid dat het eerste stuk van de barranco in de zon lag, wat de wandeling er niet prettiger op maakte. Gelukkig maakte de barranco al snel een bocht en werd hij weer nauwer, zodat we weer in de schaduw liepen. Naar beneden toe over deze grote keien in de rivierbedding was toch veel eenvoudiger dan omhoog. Vooral omdat je minder overzicht hebt, was het pad soms lastig te vinden.

Gelukkig werd het pad vanaf de dam beter. Wel liepen we al snel weer in de zon, die toch nog erg warm was. Al zwetend zochten we onze weg omhoog, samen met nog meer mensen die van beneden kwamen. De drukte die we hadden verwacht viel gelukkig mee. Na iets meer dan twee uur stonden we weer bij het begin van de wandeling, zeer snel vond ik. Moe en bezweet kwamen we bij de auto waar we de schoenen heerlijk uit konden doen. 's Avonds nog even lekker uit eten om de vakantie af te sluiten...

Vrijdag
Vandaag vroeg op om het vliegtuig te halen, dit had helaas dik 2 uur vertraging. We hadden een mooi uitzicht over het onbewolkte eiland toen we uiteindelijk terugvlogen. Nog even wat foto's geschoten.