In de maand mei van het jaar 1999 kregen wij de kriebels om iets leuks te gaan doen tijdens de millennium wisseling. Naar aanleiding van een uitzending van een reisprogramma kregen we het idee om naar het ijshotel in het Zweedse Lapland  te gaan.

Via internet hebben we eens gekeken wat het ijshotel allemaal inhield. Het ijshotel wordt elk jaar opnieuw gebouwd aan de oever van een meer, op het terrein van een camping. Hier staan ook enkele cabins. In eerste instantie leek het ons leuk om een aantal dagen in zo'n cabin te verblijven en 1 nacht in het ijshotel te slapen. Dit bleek niet meer mogelijk :( Aangezien we vonden dat 1 nacht in het ijshotel voldoende was, en dit helaas niet met oud-en-nieuw zelf meer kon, hebben we ook voor een aantal dagen een jeugdherberg geboekt (ook via internet). Hier konden we een 2 persoonskamer boeken.

Nu moesten we er alleen nog komen! Het is toch net iets te ver weg om er met de auto heen te gaan (voor zo'n korte periode), maar om er meteen helemaal naar toe te vliegen (kan naar Kiruna, via Stockholm) vonden we ook niet leuk. In 1998 hebben we een interrail vakantie door de Scandinavische landen gemaakt (kijk voor foto's hier) en de treinreis van Stockholm naar Narvik (Noorwegen) via Kiruna was ons goed bevallen. Vandaar dat we gekozen hadden om met het vliegtuig naar Stockholm te gaan, daar een middag rondkijken, omdat het een hele mooie stad is, en 's avond de nachtrein naar Kiruna te nemen. Voor de trein wilden we een hut boeken, zodat we uitgerust in Kiruna aankwamen. Dit konden we echter nog niet boeken in mei, omdat de treintijden en prijzen nog niet bekend waren bij NS-internationaal. Uiteindelijk hebben we dit in oktober geregeld. De (lijn)vlucht geboekt via een reisbureau, het voordeel was dan dat we zelf de vertrektijden konden bepalen (lekker vroeg weg!). Via NS-internationaal uiteindelijk een tweepersoonshut geboekt voor in de trein. De terugreis was nog problematisch, omdat toen al alle hutten vol waren. De Zweedse kerstvakantie zat er op... We konden nog 2 normale stoelen boeken voor zondag 2 januari. Dat hebben we dus maar gedaan.

Dinsdag 28 december 1999:

Om 4:55u vertrokken en via de eilanden (Zeeland) richting Schiphol. Eenmaal (bijna) door een rood stoplicht gereden. Om 5:55u kwamen we bij Rotterdam aan en moesten we 20 minuten wachten op een zeeschip dat de haven in moest. Om 6:50u moesten we op Schiphol zijn, dus met de normale snelheidslimit zouden we dit nooit meer halen. Tevens was er, al was het vakantie, kans op files die we echt niet konden gebruiken. Nadat de brug gesloten was, hebben veel te hard doorgereden. Ik wist niet dat vanaf Rotterdam tot een eind na Den Haag de snelheidslimit 100km/u was. Hopelijk staan er geen camera's want op sommige stukken heb ik 140/150 km/u gereden (gelukkig geen bon gehad!). Een les voor de volgende keer: vertrek op tijd! We stonden om 7:07u bij de balie op Schiphol en moesten daarna helemaal naar gate D48 om in te stappen.

Het vliegtuig (een B737-400?) was lang niet vol en we zaten in businessclass stoelen. Vlucht ging prima, we hebben Denemarken mooi kunnen zien. Boven Zweden was het bewolkt. De rugzakken hadden we snel, hierna zijn we met de pendelbus naar het centrum van Stockholm gebracht. Om ongeveer 11:00u waren we op het centraal station waar we de tassen in een kluisje hebben gestopt. Het feit dat we hier met interrail al waren geweest scheelde ons een hoop tijd: we kenden de weg, wat erg handig is als je weinig tijd hebt.

Hierna zijn we de stad in gegaan. Het sneeuwde behoorlijk en het was redelijk koud, vergeleken met Nederland. Ook in de winter met veel sneeuw ziet Stockholm er mooi uit. 's Middags hebben we in een restaurantje geluncht, aangezien we 's avonds waarschijnlijk geen warme hap zouden krijgen, omdat we dan in de trein zaten. We hebben in het toeristische gedeelte (Gamla Stan) gezocht naar een muts, die ik de vorige vakantie had gezien in Noorwegen. Helaas hadden ze die nergens, het is ook een Noors merk... Overal in het centrum waren ze voorbereidingen aan het treffen voor het nieuwjaarsfeest. In een supermarkt nog een stokbrood gekocht en cola voor het avondeten (erg voedzaam). Rond 17:00u richting station gegaan en de trein ingestapt.

Onze hut was luxer dan we verwacht hadden, met een eigen douche/toilet. Even gecheckt of ontbijt inbegrepen was en ja hoor, zelfs dat. Heerlijk uitgerust van een vermoeiende dag (vooral de reis naar Schiphol was stressen) en genoten van de reis door het winterse landschap.

Woensdag 29 december 1999:

Rond 6:30u opgestaan en ons ontbijttje, bestaande uit kaas/ham/2 broodjes/jus en koffie,  gegeten in de bistrowagon. We waren toen in Boden, met een vertraging van een uur. Was het uitzicht in de zomer bossen en meren, nu was het sneeuw, bos en schemer, ook mooi! Tegen 11:00u kwamen we aan in Kiruna. Op het ergste voorbereid stapte we uit met skiboek en andere warme kleding. Door het sjouwen van de zware tassen kregen we het echter snel (te) warm. Aangezien de bus naar Jukkasjärvi om 13:00u pas ging wilden we onze tassen ook hier weer in een kluisje zetten. We hadden geen muntjes en toen ik ging wisselen hoorde ik dat er ook een bus om 11:45u zou gaan. Op naar de bushalte 500 meter verderop.  Hier stond dat de bus *toch* pas om 13:00u zou gaan en dat de loketjuffrouw zich had vergist, jammer maar we hadden erop gerekend. Dan maar met alle spullen Kiruna in, op zoek naar het VVV. Hier heb ik mijn skibroek verruild voor een spijkerbroek. We hebben maar meteen gekeken wat we in de dagen die we in Kiruna nog zouden doorbrengen konden doen. Een wildernis/hondesleetocht hebben we toen geboekt voor 31 december. Aangezien het VVV dicht zou zitten als we weer terug waren in Kiruna hebben we dit dus maar direct gedaan. Terug naar de bushalte gelopen en uiteindelijk met een groepje Japanners (uiteraard die zijn overal!), Engelsen en Amerikanen de bus ingestapt. Zo'n 40 minuten later waren we in Jukkasjärvi. Onderweg nog even gestopt omdat de buschauffeur ook krantenbezorger was en een bundel kranten ergens kreeg van een koerier.

Het ijshotel wordt gebouwd aan de oever van een meer, dat ook Jukkasjärvi heet, op een kampeerterrein waar wat vakantie-cabins staan. Een groot houten hok was de receptie. Hier hebben we ons gemeld en na even (iets te lang) zoeken kon mijn naam gevonden worden op de reserveringslijst. Om 14:00u zou er een gezamenlijke rondleiding door het hotel worden gemaakt om alle nieuwe gasten alles te laten zien/uit te leggen. De tassen kon je kwijt in een keet waar "zwembadkluisjes" in stonden. Er werden 3 groepen rondgeleid. Een in het Zweeds, een in het Japans en een in het Engels, waaraan wij om duidelijke redenen deelnamen. Tijdens de rondleiding werd ons gewezen op een sauna waar je gebruik van kon maken, verderop was een verwarmd gebouwtje waar de slaapzakken werden bewaard (deze zijn getest door het Zweedse leger bij een temperatuur van -30 graden Celsius en goed bevonden. Je moest goed opletten dat de rits goed werkte. In de slaapzak moet je met zo min mogelijk kleding in een lakenzak gaan liggen. Dit om de transpiratie af te voeren. Er werd duidelijk gemaakt dat 1 slaapzak voldoende was!) Toen op naar het hotel zelf. Aangezien het een warme start van de winter was geweest konden ze niet eind oktober beginnen met bouwen, maar pas 3 december. Men was dus nog druk in de weer. Het zag er allemaal erg mooi uit. Tijdens de rondleiding werd onze "kamer" toegewezen. Dit was een vrij sobere kamer met een een bed van een ijsblok van 2,5x2,5 meter met daarop en plank, matras en rendierhuiden. De verlichting bestond uit twee kaarsjes (later werden dat er 4). Het werd aangeraden om de slaapzak pas te pakken als je echt ging slapen, zodat deze lekker warm bleef, je meent het!

Na de rondleinding zijn we zelf overal nog eens gaan kijken. De duurdere kamers (suites) hadden mooie bewerkingen in de muur en zelfs een eigen ijssculptuur in de kamer staan, ach die zie je toch niet als je slaapt... Toen wij er waren, waren ze nog druk bezig om een arena te maken. Hier zou met oud en nieuw een (ijs)concert plaatsvinden. Trouwens het is niet echt een iglo, zoals je een iglo zou verzachten: uit losse blokken sneeuw. Voor het maken van de galerijen en kamer gebruiken ze aluminium mallen waartussen ze "self-made"sneeuw spuiten. Deze laten ze een paar uur uitharden en klaar is weer een stuk hotel...
Nadat we alles wel zo'n beetje gezien hadden zijn we naar de sauna gegaan. Best lekker na heel de dag in de buitenlucht te hebben rondgelopen. Omdat we hier niet zelf (warm) eten konden bereiden hebben we een tafel gereserveerd in het nabij gelegen "Wärdshus", dit is het restaurant wat bij het complex hoort. We hadden echter geen idee wat het eten hier ging kosten, dus dat was wel spannend. Uiteindelijk was dit dus ook gigantische duur en hebben we de goedkoopste oplossing gekozen van een buffet. Dan kon je in ieder geval je eigen bord nog vol scheppen (lekker zalm filet). Na het eten nog wat gesleed (ook erg leuk) en daarna naar onze kamer.
De slaapzak was echt warm en kon je overal aansnoeren, zodat de buitenlucht van -6 niet naar binnen kon komen. Het slapen ging best goed, een paar keer wakker geweest, omdat koude lucht via de opening bij het hoofd naar binnen kwam.

Donderdag 30 december 1999:
's Ochtends om 7:30u werden we gewekt met een bekertje Lingonberry sap, een soort warme cassis. Hierna kwam het moeilijkste: uit de slaapzak kruipen en je kleding weer aantrekken. Deze bewaarde je onderin je slaapzak voor de warmte. Het was even doorbijten, maar het ging wel. Hierna weer snel warm worden in de sauna en direct er achteraan het ontbijt in het Wärdshus. Ook deze ochtend weer alles goed bekeken en wat rondgelopen in Jukkasjärvi en over het meer naar de overkant gelopen. Lekker door de "tiefschnee"gebanjerd. Hierna gewacht op de bus die om 14:00u weer vertrok naar Kiruna (er rijden maar een paar bussen per dag). In Kiruna aangekomen, naar het Yellow House gelopen. Dit zag er net zo uit als op de foto van internet. Prima kamer met met TV. De keuken was ook goed uitgerust met pannen/koelkast en zelfs een magnetron. Deze avond zelf ons eten gekookt (was net zo lekker als de dag daarvoor, alleen stukken goedkoper) en wat geklets met andere gasten. De jeugdherberg zat behoordlijk vol. 's Avond wat rond gelopen op de langlaufbaan die eind november (1999) op Eurosport te zien was. Deze bevond zich 5 minuten lopen van het YH.

Vrijdag 31 december 1999:
Vandaag zouden we dus met de hondslee meegaan. Om 9:00u werden we met twee andere (Duitse) gasten van het YH opgepikt voor de deur door de hondslee eigenaar. We zouden met 9 man/vrouw de tocht gaan maken. Ingestapt in de volle Volvo 240 station, die rook naar honden. Deze beestjes had hij geparkeerd op een parkeerterreintje aan de rand van de stad. Hij (Henrik Taube, ja zonder D) moest nog even wat inkopen doen voor de lunch, bij een tankstation. Intussen hebben wij vast kennis gemaakt met de honden. Uiteindelijk met een gangetje van 50km/u de stad uitgereden naar een plek 10km (nabij Kuruvara?) noordelijk van Kiruna. Hier hield de weg en daarbij de beschaafde wereld op. We hadden 3 sleden en 18 honden tot onze beschikking. Aangezien Henrik de enige ervaren sleebestuurder was, moesten een Italiaan en ik de andere twee sleden "besturen". Er werd ons uitgelegd wat je wel en vooral niet moest doen. Degene die op de slee zaten moesten de benen op de ski's houden en ze niet laten uitsteken, omdat het gevaarlijk was, je zou je been kunnen breken bij aanvaringen met takken/bosjes en diepe sneeuw. Als bestuurder moest je de treklijn strak zien te houden en als de voorste hond langzamer ging lopen moest je remmen. De slee besturen deed je door op een van de ski te gaan staan met beide voeten. De honden volgden de voorste slee wel.

Om ongeveer 10:45u vertrokken we de wildernis in, het was toen nog licht (schemerig). Henrik voorop, ik hierachter en de Italiaan als laatste. Aangezien wij 1 hond (echte Siberische Husky) hadden die maar een beetje meeliep en niet trok hadden we dus 20% minder power. In het gebied waar wij doorheen trokken leefden zo'n 50 wilde elanden en wij hadden het geluk om er 1 te zien wegrennen op zo'n 150 meter. Aangezien het (nog?) een milde winter was, was een rivier die wij moesten oversteken (de Torne dat water bevatte uit het meer Torneträsk) nog niet geheel bevroren, dit had Henrik ondervonden toen hij de dag ervoor met zijn sneeuwscooter door het ijs was gezakt. Aan de andere kant van het meer stond Henrik's cabin waar we zouden lunchen. Drie Amerikaanse vrouwen (een moeder met twee dochters) zagen dit niet zitten en vroegen om een taxi naar huis, ze hadden het koud. Zij begrepen echter niet dat we toen alweer 10km hadden gereden en echt in de middle-of-knowhere zaten, hier waren geen wegen, geen telefoon helemaal niets!... Henrik had een roeibootje liggen en deze lag op zijn kop om er geen sneeuw in te krijgen. Bij het omdraaien van de boot brak 1 riem van de peddel uit de zijkant van de boot... shit... probleem. Dit ging voor onze Amerikanen te ver, ze wilden echt naar huis, wij niet wij vonden het allemaal wel wat hebben. Henrik was echter niet voor 1 gat te vangen en repareerde de boot, zodat we met een half uur vertraging toch aan de andere kant stonden.

Zijn cabin was niet meer dan een houten hutje met stro erover wat was ondergesneeuwd. Binnen vroor het echter niet en was het dus aangenaam. De Amerikanen hadden het nog steeds koud en vreesden (serieus) voor bevroren voeten en amputaties... Henrik was niet de enige die vond dat ze zich een beetje aanstelden, het was nog warm vond hij (op de heenweg +/-  -8 graden). Om onze irritaties aan deze Amerikaanse zeurpieten wat te temperen zijn wij lekker op het besneeuwde eiland gaan rondlopen, fantastisch zoals je daar helemaal een bent met de natuur. Henrik kookte intussen voor ons, we hebben in zijn hutje lekker rendiervlees gegeten met aardappelpuree en bier. We gingen rond 15:00u weer de rivier over (intussen was het alweer zo donker als de nacht) en om 16:00u waren alle honden weer aan de slee gekoppeld en konden we vertrekken in het donker. Gelukkig had ik mijn hoofdlamp bij me zodat ik nog enigszins kon zien waar we heen gingen. Dit keer waren we de laatste slee en onze weigerende hond zorgde ervoor dat we steeds achterop kwamen en dat de andere moesten wachten. Op de terugweg was het -14, maar ik had het absoluut niet koud, omdat ik als bestuurder erg hard moest werken, een slee besturen kost behoorlijk wat inspanning. Onderweg ook nog noorderlicht gezien. Naast Wendy had ik ook een van de Amerikanen op de slee, die haar benen ondertussen niet meer voelde, ze kon echter wel staan en lopen( beetje vreemd!?). Om 17:00u waren we weer terug bij de auto en konden ze met z'n drieën bij elkaar jankend in de auto gaan zitten... terwijl nog even genoten van het noorderlicht. Betalen deden ze echter niet wat wij erg sneu vonden voor Henrik. Het was toch een aardig bedrag wat hij nu misliep. We zijn met de taxi naar het YH terug geraced en hebben daar weer voor onszelf gekookt. De dag was nog lang niet om want het was tenslotte oudejaarsdag. Rond 23:00u zijn we naar het busplein voor het gemeentehuis in Kiruna gelopen, waar het feest van de stad was die avond. Er waren optredens en hing een gezellig sfeer. Geen agressie, maar vriendelijkheid. Mooi vuurwerk gezien en genoten van de gezelligheid in het plaatsje. Uiteindelijk om 2:30u voldaan en doodmoe naar bed gegaan.

Zaterdag 1 januari 2000:
Uitgeslapen en ontbeten. Naar de kerk waar een webcam staat en mijn ouders gelukkig nieuwjaar gewenst.

(De zwaaiende mensen zijn wij dus. Dmv telefonische aanwijzingen werden wij beter in beeld gezet :) )

Hierna door het verlaten Kiruna gelopen. Er was toen weer een sneeuwstorm op gestoken, ijskristallen vlogen je om de oren. Deze dag niet echt veel gedaan. Een beetje door Kiruna gelopen en weer naar de langlaufbaan gegaan. We hadden besloten om de volgende dag naar Narvik (Noorwegen) te gaan, omdat we Kiruna wel hadden gezien en we geen ski's/langlauflatten konden huren. In Narvik zijn we in de zomer van 1998 ook geweest en het leek ons leuk om dit plaatsje ook nog eens in de sneeuw te zien.

Zondag 2 januari 2000:
Aangezien de trein om 9:50u vertrok richting Narvik moesten we vroeg opstaan. We hielden echter rekening met vertraging, omdat deze trein ook weer uit Stockholm moest komen. Hij had dus inderdaad weer een vertraging van een uur en daarom kregen we van de conducteur de reis tot de grens voor niets, mooi meegenomen. Normaal gesproken zouden we zo'n 3 uur in Narvik hebben (om 12:30u aankomen en om 15:50 weer vertrekken) maar dat werd dus 1,5 uur. Was niet erg, zo groot is deze plaats toch ook weer niet en het was zondag dus er was ook niets open. De heenweg was erg mooi en daarom deden we het ook. Mooi weer een kans om de fjorden te zien...
De terugweg hadden we geen hut maar gewoon een stoel en de eerste 4,5 uur was het erg rustig in de trein. Toen we bij Gällivare aankwamen, wat een ski-oord is, stroomde de trein vol.

Maandag 3 januari 2000:
Ook al slaapt het niet echt gemakkelijk in een stoel, hebben we redelijk goed en genoeg kunnen slapen. Om 10:30u kwamen we aan in Stockholm waar alle sneeuw was verdwenen. Dit was overgegaan in ijs, dus was het overal glad. Rond 15:00u hadden we het hier ook wel weer gezien en zijn we naar het vliegveld gereden. Hier wat gegeten en mooi op tijd vertrokken (19:20u) in een 737-300. Dit keer zaten we helaas niet op businessclass stoelen en was het dus een stuk krapper. De vlucht was hobbelig en zeker tijdens de landing aardig wat turbulentie. Om 22:00u zaten we in de auto naar huis....

© 2006 erwinwendy.nl