Een reis naar Costa Rica hadden we al langer op ons lijstje met bestemmingen staan. Eerst als groepsreis, maar het liefst gingen we individueel. Zeker omdat dit onze huwelijksreis is, is het wel lekker om met z'n tweeën op pad te zijn. Na vele reisgidsen te hebben bestudeerd, hebben we uiteindelijk bij NBBS gekozen. De routes en plaatsen die de verschillende reisorganisaties aandoen verschillen zoals gewoonlijk niet zo heel veel. Deze reis sprak ons het meeste aan door de plaatsen die werden aangedaan en de tijd die je op de verschillende locaties doorbracht.

Voor de voorpret en informatie te plekke hebben we de volgende boeken aangeschaft:

- Dominicus: Costa Rica

- Lonely Planet: Watching wildlife Central America

- Lonely Planet: Costa Rica Spanish phrasebook

- Footprint: Costa Rica Handbook

- Wegenkaart Costa Rica 1:650 000 (Brendtson & Brendtson)

Dag 0: woensdag 7 januari

Eerst lekker uitgeslapen, vervolgens de hele familie nog even op bezoek gehad. Na een rondje door het huis... de boel afgesloten en op pad te gaan. Vakantie!!!! Om 15:01 de bus naar Arnhem en om 15:38 uur de trein gepakt richting Schiphol. Om lekker uitgerust op reis te gaan hebben we voor de verandering een hotel (Dorint) geboekt bij Schiphol. Morgenochtend rond 6:00u opstaan, zodat we een beetje op tijd kunnen inchecken.

Dag 1: donderdag 8 januari

Alweer vroeg wakker. Maar wel lekker op tijd: 5:48u. Om 6:00u zou de wekker gaan dus da's wel lekker. Bij het hotel uitgecheckt en met een normale lijnbus naar Schiphol gegaan. Deze doet er maar 10 minuten over i.p.v. de shuttlebus van Dorint die via Badhoevedorp er 30 minuten over doet...

Ruim op tijd zijn we dus op Schiphol aangekomen. Op naar vertrekhal 3 om te gaan inchecken. Helaas zagen we er voor de beveiligingsdame eruit alsof we in Miami gingen kamperen, want onze tassen moesten een keer worden doorzocht. "Geen gasfles bij u meneer?" Nee, en al had ik hem bij, dan zou ik het denk ik niet zeggen... Bij het inchecken wou Wendy dit keer eens voorin zitten, maar dit was al niet meer mogelijk Dus dan maar weer achterin rechts, zodat we niet in de zon zitten te kijken.

Na paspoortcontrole weer gefouilleerd... rot bergschoenen. Eerst even een kopje koffie en een muffin, zodat we toch "ontbeten" hebben. Hierna winkeltjes kijken. Hopelijk past de reisstekker die ik heb gekocht voor de lader van de digitale camera. We zien wel...

Nog even kaartjes gekocht voor het thuisfront om te bedanken voor de bruiloft aanwezigheid. Om 9:05u begon het inchecken. weer door de detector poortjes, nu hoef ik niet gefouilleerd te worden?! Weer wachten om uiteindelijk het vliegtuig in te kunnen. Het vliegtuig zit in ieder geval vol naar Miami.

Om 10:20u met Martinair naar San José. We maken nog een tussenstop op Miami. We vliegen een Boeing 767 300E. Het vliegtuig is inderdaad vol, we zitten prima op de 1 naar laatste rij. 7448 km vliegen naar Miami.... en we vertrekken met een vertraging van 30 minuten, omdat 1 iemand te laat is. Gezien de "code orange " in de VS is het gedurende deze vlucht niet toegestaan om met meerdere personen bij de wc's rond te hangen... ja ja... De dekens bij Martinair worden volgens Wendy niet gewassen getuige de enorme zweetvoeten lucht die aan het dekentje kleeft,  dan maar geen dekentje,blèh!

We zitten nu ergens boven de Atlantische oceaan. Volgens de piloot vliegen we via een noordelijkere route dan ik had gedacht. Dit betekent dat we misschien een stukje over Groenland vliegen, leuk! Verder doen we ongeveer alle oostelijke staten van de VS aan. We moeten dus nog maar eens zien of we inderdaad over de Bermuda eilanden vliegen. Volgens deze site die ik tijdens eerdere vluchten heb gecheckt wel namelijk. Het zou leuk zijn...

Onze achterburen in het vliegtuig zijn een groep Zweden. Vast aardige mensen, maar zodra ze gratis drank kunnen krijgen in een vliegtuig, gaan alle remmen los. Dat resulteert eerst in een hoop (hard\ geklets en gelach... later denk je dat het vliegtuig een mankement heeft,maar wat blijkt: onze vrienden zijn in slaap gevallen en één van hen snurkt enorm!

10:00u Miami tijd: eindelijk geen wolken meer, zo te zien vliegen we ergens boven Canada wat erg op Zweden lijkt (meren, sneeuw en ijs), en ik ben niet de enige die dat vindt.

Gek eigenlijk dat je we geen hoofdtelefoontjes gratis krijgen uitgereikt. Je kunt ze voor ?5,= kopen... wij hadden zelf onze eigen hoofdtelefoontjes meegenomen al geeft deze geen stereo geluid weer doordat er twee aparte stekkertjes voor links en rechts worden gebruikt. Had ik nu toch maar een adaptertje in elkaar gesoldeerd...

12:45u Miami tijd: Veel tegenliggers hier. Al een aantal kleine en grote vliegtuigen op geringe afstand in tegengestelde richting zien voor bijkomen... Ondertussen zitten we alweer zuidelijk van New York en ik denk ook boven water, het is weer dicht bewolkt.

Binnen twee uur landen we op Miami airport, hier moeten we twee uur wachten, zodat het vliegtuig kan worden bijgetankt. Er schijnt niet zo heel veel te doen te zijn hoorden we zeggen. We zien wel.

Wendy komt er net achter dat ze het meegenomen boek al heeft gelezen. Is niet de eerste keer. Het stukje dat ze mij wil laten lezen heeft ze zelfs de vorige keer ook laten lezen, want dit komt mij ook bekend voor.

14:00u zijn we geland op Miami, even hiervoor kon je Cape Canaveral nog zien in de verte. Met een verrekijker was duidelijk de VAB, shuttle lanceerplatformen, en shuttle landingsplaats te zien. Uiteindelijk vlogen we steeds dichter langs de kust, tot we bij Fort Lauderdale over land begonnen te vliegen. Met een ruime bocht over de Everglades landen we uiteindelijk op Miami.

Hier begon het feest. Anderhalf uur lang zijn we gecheckt, door Efteling poortjes gelopen, verder gecheckt, half uitgekleed en door de scanner gestuurd, en toen eindelijk verder, om uiteindelijk weer bij hetzelfde (schoongemaakte en bijgetankte) vliegtuig te komen... wel een beetje doorgeslagen vind ik die veiligheidsmaatregelen...

Vanaf Miami is het nog zo'n 1805 km vliegen richting San José, ongeveer 2 uur en 25 minuten.

Na het opstijgen konden we nog de Florida Keys zien en even later een klein stukje van Cuba. De zon ging echter al snel onder...

Aangekomen te San José moesten we al snel weer in de rij staan om de paspoorten te laten controleren. Dit duurde best lang en ik dacht dat de tassen er dan wel ondertussen zouden zijn... nog niet dus, dus kon je daar ook weer op wachten. Ondertussen begint de vermoeidheid mee te spelen en je geduld minder te worden... maar het is niet anders...

Nadat de rugzakken vaan de band rolden moest er echter wéér in een rij gestaan worden om sommige tassen door de röntgenapparatuur te halen?! Uiteindelijk konden we naar buiten waar de chauffeur van de taxi met een bordje met onze namen erop... hehe...

In het busje (misschien noemen ze hem hier net als in Bolivia ook wel "Micro") zaten nog twee Nederlandse stelletjes die in een andere reis hadden geboekt. Zij zaten ook niet in "Hotel Europa" maar in "Balmoral" waar wij ook nog zouden komen over 12 dagen...

Tijdens de rit van het vliegveld naar San José zag ik al wel dat autorijden in Costa Rica een avontuur zou worden, er zat weinig logica in... misschien valt het nog wel mee...

Het eerst hotel was basic maar prima en van alle gemakken, zoals airco, voorzien... Zo nu eerst slapen...

Dag 2: vrijdag 9 januari, San José

6:00u wakker...mooi zo! Best wel uitgeslapen dus valt niet tegen. Eerst maar eens douchen en te tassen opnieuw inpakken van vliegreismodus naar reismodus. Breekbare dingen hoeven dus niet meer goed ingepakt te worden, omdat we nu zelf degene zijn die met de rugzakken omgaan. Hierna ontbijt beneden. Standaard continental ontbijt (thee, jus en toast). volgens de papieren die we gisteren van de chauffeur kregen komt het huurautobedrijf vandaag om 8:30u langs om de papieren te regelen. Raar, omdat we hadden afgesproken in Nederland dat dit om 17:00u zou zijn. Wij dus braaf wachten, maar er kwam maar niemand...Uiteindelijk zijn we maar even langs het bureautje van Ecole Travel gelopen om te vragen hoe het nu zat. Vooral er langs gelopen....want voordat we het gevonden hadden zijn we er wel drie keer voorbij gekomen. Het zit overigens tegenover de parking van het Balmoral hotel. Die hebben we dus ook al gevonden. Ligt erg centraal. Bij Ecole Travel werden we in het Nederlands geholpen, makkelijk! Er werd nog eens nagevraagd wat nu de afgesproken tijd wasvoor de auto... vijf uur zou het moeten zijn , dit is nagecheckt en het is nu geregeld... okee, ons formulier was de standaard en daar wijken we dus wat vanaf. Ook nog maar even gecontroleerd of we ook de eerste reisdag via een omweg naar Fortuna kunnen reizen, zodat we de Poas vulkaan nog kunnen aandoen. Moet wel lukken zegt men en op zaterdag is het toch niet druk op de weg.

Hierna zijn we door het centrum gaan lopen wat typisch Latijns-Amerikaans aandoet. Veel straatverkopers die van alles en nog wat verkopen (sokken, krasloten, batterijen, bellenblaas?) en kraampjes op de stoep met fruit. Aangezien de overdekte markten altijd erg leuk zijn om te bezoeken hebben we ook één van deze bezocht (Mercado Central). Erg leuk. Veel vers vlees en vis....stinken!!!! Lekkere kippenkoppen en tenen..vissenkoppen en veel orgaanvlees. Daarnaast diverse kruidenkraampjes, van gedroogde planten tot verse kruiden. Geen vervelende verkopers en weinig toeristen.

Tussen de middag hebben we heerlijk gegeten bij het "News Cafe" in het centrum waar een mengelmoes van locals en toeristen kwam. Het eten was misschien voor Costa Ricaanse begrippen duur maar nog steeds relatief goedkoop naar Nederlandse maatstaven. De tent liep in ieder geval erg goed...Lekkere jugo de mango.

Hierna maar eens wat boodschappen gedaan voor morgen (water en snaai), en een paar gelamineerde kaarten (formaat a4) gekocht voor CRC 2500,= elk met dieren plaatjes erop. De Lonely Planet is nog net niet volledig genoeg. Pinnen is trouwens geen probleem als je je door de Spaanse menu's hebt geworsteld kom het geld vanzelf :) Hoop je. Aangezien ons Spaans toch wat te kort schoot hebben wij tevergeefs drie keer geprobeerd om uit een automaat die buiten werking was geld te tappen.

Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar het postkantoor, dit was een moeilijke bevalling maar wat navraag heeft ons er gebracht. We hebben maar vast wat postzegels gekocht, daar kan je schijnbaar moeilijk aankomen. Hele leuke met kikker erop.

Om 17:00u is onze Daihatsu Terios met 2600km op de teller afgeleverd. Na een volledige instructie en de afhandeling van de papierbusiness, waarbij ons tig keer werd vermeld dat speedlimit overschrijding niet was gedekt, kregen we de sleutel. Een mooie groene, al ziet hij er wel wat "simpel" uit voor een 4x4. Maar goed alles zit erop en eraan (zelfs een radio en airco). Eens kijken morgen vroeg of hij ook lekker rijdt!

Nog even naar het centrum gelopen. Iedereen zegt (schrijft!) dat San José een oninteressante stad is, maar wij vinden hem niet onaardig: er is veel volk op de been, maar misschien komt dat omdat het vakantie is hierzo?! Genoeg te zien... maar de natuur in wat we morgen gaan doen heeft denk ik toch onze voorkeur. We moeten nog een beetje uitzoeken wanneer de locals nu gaan eten 's avonds. Het zal wel weer laat zijn. Wij hadden echter om 18:39u wel trek maar in geen enkel restaurant wordt al gegeten. Wendy wil graag aar News Cafe. Maar dit zit vol met drinkers. Dan toch maar een Burger King...

Dag 3: zaterdag 10 januari, San José naar La Fortuna

Vannacht weer om drie uur wakker... een ingebouwde klok misschien?! Wel een die van slag is dan. Toch maar weer proberen te slapen tot een uur of zes. Gisteren om 20:00u naar bed gegaan.

De tas verder ingepakt en ontbeten. Rond 6:45u reden wel met de auto van de parkeerplaats van het hotel af. Hup de stad uit. Is wel even wennen met al die eenrichtingswegen. Goed op de snelheid letten en zien op de snelweg uit de stad te komen. Via Alajuela zijn we richting de Poás vulkaan. Deze vulkaan bevat een groen gekleurd krater meer en is eenvoudig te bereiken. Als het weer mee zit is dit dus een leuke excursie. De trip naar vulkaan was in ieder geval ook leuk. Kleine weggetjes met diepe kuilen erin, loslopende honden langs en op de weg, koffieplantages... Hier is te merken dat ons 1.6 liter motortje van de 4x4 niet echt sterk is, want naar boven op de steile stukken heeft hij duidelijk moeite mee... Toen we eindelijk door hadden naar welke berg we heen reden zagen we al snel dat er zeer waarschijnlijk geen uitzicht zou zijn. De vulkaan zat volledig in de wolken. Misschien dat het meer nog wel te zien was.

Na een uurtje rijden stonden we voor het nog gesloten hek van het park wat om 8:00u open ging. Toen de poort open ging en we naar binnen reden werd ons bij het loket vermeld dat we waarschijnlijk niets konden zien, maar dat we ook geluk konden hebben. Voor 15 USD en 100 CRC wilden we het proberen...

Het park bezit in ieder geval een erg mooie flora: planten met gigantische bladeren, verschillende soorten Bromelia's, Orchideeën...

Inderdaad was er helemaal niets te zien van het krater meer, het rook alleen naar zwavel. Het waaide er behoorlijk en de wolken flarden vlogen ons om de oren. Echt koud was het echter niet. We hebben nog even bij een iets verderop gelegen krater meer gekeken (Laguna Botos) maar hier hetzelfde verhaal. Nog wel een roodstaart eekhoorn, een nieuwsgierig klein leuk beestje die lekker zijn noot zat op te peuzelen.

In het souvenirwinkeltje een houten tasje wat Wendy in San José bij iemand had gezien gekocht. Hierna nog even een kop thee (vieze kaneel/appel thee volgens Wendy) en een emparnada de pollo en toen weer en route via de oostkant van de Cordillera Central richting La Fortuna. Wendy had onder het rijden richting Poas al Callas (bloem) gezien, maar nu kwamen we er een heleboel tegen, zelfs een huis genaamd "Villas Callas" die ze overal in de tuin had staan.

Onderweg nog een korte stop bij de "La Paz" waterval. Best een mooie waterval waar een paadje tot onder de waterval loopt. De oude ingestorte brug over het riviertje ligt nog onder de nieuwe brug...

Onze weg vervolgend dalen we steeds verder af en wordt het steeds warmer en vochtiger. Over een prachtige flora. Ook een plant gezien de we als kamerplant in Nederland willen hebben: een plant met paars/roze bladeren.

De weg naar Fortuna was vrij goed te doen. Gemiddeld niet zo hard gereden (60 km/u). rond 12:30u kwamen we bij hotel Luigis aan. Helaas geen Arenal te zien, alleen laag hangende bewolking. Toch maar een excursie naar de vulkaan geboekt, in de hoop nog iets te zien. Deze zou om 15:30u vertrekken voor het hotel. Eerst maar eens geluncht in het restaurant bij het hotel: pizza met een vruchtensap voor Wendy en een heerlijk pilsje voor mij... Terwijl we zaten te lunchen ontketenden zich een heuse tropische regenbui... wordt nog leuk vanmiddag...
Stipt op tijd werden we opgehaald voor het hotel. Er zouden uiteindelijk elf mensen meegaan en wij waren na een Duitse jongen nummer twee en drie in het busje. Op de route naar het beginput van de wandeling werd de rest op gepikt: een viertal Amerikanen, twee Spanjaarden en twee Fransen. Ik dacht dat we in de buurt van de Arenal observatorium gingen lopen, maar dit was dus niet het geval, we gingen door het oerwoud op de flanken van Arenal. Natuurlijk ging de hemel weer open... met niets goeds... regen dus...
Gelukkig hadden we een poncho bij ons, maar toch werd alles nog klef door de warmte. Gedurende deze wandeling eigenlijk niets gezien, afgezien van brulaap poep... later ook nog brulapen gehoord... Tegen zonsondergang waren we weer terug bij de bus om met een drankje te genieten van het uitzicht op de vulkaan... wolken in ons geval. Na dit troosteloze uitzicht vervolgde te trip zich naar het Tacoban resort waar je in hete poelen kon dobberen. Het resort is bijzonder lux uitgerust, al was het wel wat moeilijk oriënteren in het donker. Er zijn meerdere poelen die verspreidt zijn in een tropische tuin. Erg leuk en lekker allemaal. Na een uurtje of twee zwemmen kon je aan een lopend buffet aanschuiven wat een welkome afsluiting was. Rond 21:45u terug bij het hotel, 65 USD pp armer en eigenlijk niet gezien, maar wel tot op het ondergoed nat geregend... tja...

Dag 4: zondag 11 januari, La Fortuna
Het originele plan was om zelf bij Arenal te gaan wandelen, maar aangezien het weer niet echt was veranderd, hebben we hier maar van afgezien. Erg jammer maar er zijn leuker dingen dan in de regen wandelen en het doel was toch om,iets van de vulkaan te zien...
Op zo'n anderhalf uur rijden van Fortuna ligt nog en nationaal park in de buurt van de grens met Nicaragua genaamd Cano Negro. Hier zijn o.a. veel vogels te zien. Met een beetje geluk verwijderde we ons zo ver van de bergen dat er geen last meer van de wolken zouden hebben.
Vanuit Fortuna is het ook mogelijk om excursies te boeken maar aangezien ik het ook leuk vind om zelf te rijden zijn we om 8:00u vertrokken richting Los Chiles. Hoe verder we van de bergen verwijderd waren hoe lichter het werd, al hadden we toch nog af en toe wat spetters. De grond werd ook steeds roder van kleur... leuk! Om 9:30u kwamen we aan in Los Chiles. We hadden gerekend op een soort "La Fortuna"-achtig plaatje, maar dit plaatsje was meer een "gat". Aangezien we er op de bonnefooi heen waren gereisd wisten we niet hoe laat de excursies vertrokken en waar we precies moesten zijn. Bijna waren we weer terug gereden tot we een wat onduidelijk routebord naar een excursiebureautje zagen. Voor de deur van een restaurantje (Los Petatos) stond een busje met "turismo" erop dus het leek wel goed te zitten. Voor 50 USD hebben we een bootexcursie van drie uur geboekt. deze was inclusief lunch. Na een kort ritje met hetzelfde busje kwamen we aan bij de oever van de Rio Frio. Met 10 man gingen we in een bootje op zoek naar vogels. De gids had een dik boek over vogels in Costa Rica bij zich voor referentie en een Swarovski verrekijker om zijn nek... net echt... Al gauw zagen we toch al een heleboel verschillende vogels in mooie kleuren: Amazon Kingfisher, Blue-gray Tanager, Anhinga, Great Egret, Cattle Egret, Snowy Egret, Little blue Heron,  Purle Galinule, Neotropical Cormorant, Northern Jacana, Witte Ibis Ook brulapen en witgezicht capucijnaapjes zagen we in de bomen hangen en een sliert met Pinoccio vleermuisjes die heftig nee zaten te schudden als afkeuring dat we zo dichtbij kwamen (of gewoon om te proberen ons af te schikken). De lunch was perfect, we legde aan bij een steigertje met een loopbrug naar een overdekte picknick plaats. De lunch bestond uit ananas, yucca fritos, één of ander lekkere groente (vergeten te vragen wat het nu was) en een soort nasi met kip. Na de lunch voeren we nog een klein stukje verder tot we volgens mij bij de Laguna Cano Negro aan kwamen. Vanaf hier gingen we weer linear ecta met hoge vaart weer terug naar Los Chiles.
Op de terugweg naar La Fortuna weer (net als de heenweg) door twee politieposten gereden.. even heel kalm aan en hopen dat de agenten een kinkje geven, zodat je kan door rijden. Je hoort zulke rare verhalen over corrupte politie dat ik maar niet ga kijken of het klopt...
Vlak voor dat we gingen tanken bij Muelle (San Carlos) reden we over een brug waar aan één kant ervan een heleboel grote Iguana's in de bomen lagen. Ze lagen daar in de stortregen die ondertussen weer neerdaalde.
Nog even dachten we bij Fortuna naar de watervallen te gaan kijken, maar het regende nog steeds... dus laat maar... Noorwegen heeft ook mooie watervallen. Dan maar in het bubbelbad bij het hotel zitten... ook wel lekker!
Ondertussen was er ook een groepsreis met Nederlanders aangekomen...
's Avonds gegeten bij Luigi's. Een Argentijnse steak die werd geflambeerd aan je tafel. Hierna weer redelijk vroeg naar bed (21:30u).

Dag 5: maandag 12 januari, La Fortuna naar Rincon de la Vieja
Weer vroeg maar toch redelijk uitgeslapen wakker geworden. Om 7:00u waren we klaar om te vertrekken naar Rincon de la Vieja NP. We hebben een hotel niet direct bij de ingang van dit park, maar een behoorlijk stuk verderop. We zien wel hoe het is. Hopelijk beter weer, want het miezelt nog steeds hier in Arenal. Weer geen vulkaan gezien...
Volgens de omschrijving zou de rit ongeveer vier uur duren. Tijd genoeg voor de nodige tussenstops. Na La Fortuna in de richting van de stuwdam bij Laguna Arenal stikt het van de hotels, lodges en restaurantjes. Verder schieten de nieuwe als paddestoelen uit de grond. Toerisme is big business hier. Uiteindelijk kwamen we vlak voor de stuwdam bij de afslag naar het NP en Arenal Observatory Lodge. Tja er is niet te zien dus maar door rijden. Niet lang erna stonden we bij een troosteloos uitzicht op het meer bij het begin van de dam. Toch knaagde het aan me dat we nog niet eens verse lava of kale lave vlakten hadden kunnen zien. Ik kom hier maar één keer en wie weet is er iets verderop de weg naar de observatory lodge nog wel wat te zien... Omkeren dus. De weg richting de lodge is onverhard maar goed te berijden. Onderweg nog "white-throated Magpie-Jay's" gezien. Dit is een vogel met een zwarte kuif die naar voren krult. Onmogelijk te fotograferen helaas. Eerst verwarde ik het beestje nog met de Quetzal... dom dom...

We kwamen ruim voor de openingstijd van acht uur aan bij de ingang van het NP. Dan maar doorrijden naar de lodge die blijkbaar niet in het park ligt. Was niet zo goed te achterhalen  uit de Footprint. Vlak na Rio Caliente (die niet echt warm is) arriveerde we bij het hek van de observatory lodge. Hier dus niet meer verder. Wel werden we verast door de verschijning van een (witsnuit) Coati. Een leuk beestje wat verwant is aan de wasbeer. De liep rustig rond en kwam zelf even bij de auto kijken, voordat hij weer de bosjes in verdween. Voor de rest niet echt veel dieren meer gespot, maar het is toch puur geluk om iets vanuit een auto te zien... wandelen is nog altijd het beste.
Na de stuwdam kronkelt de weg door de bergen omhoog weg van het meer. Het meer blijf je echter wel geregeld zien en door de laaghangende bewolking lijkt het wel een Log (Ness). Even later waan je je in de Alpen door de vele weiden, koeien en zelfs een heus Oostenrijks huis! Bij Toad Hall hebben we een ontbijt/lunch. De tent wordt gerund door een stel Amerikanen en doet wat hippie-achtig aan. Het uitzicht vanaf het terras over het meer is in ieder geval prachtig! Je kunt er souvenirs kopen maar wij konden niets leuks vinden. Hierna werd de weg steeds slechter met gigantische gaten in de weg, die je soms maar nauwelijks (op tijd) kon ontwijken. Het meer zou bekend staan als goede windsurf stek, maar van wind was geen spraken tot we bij het Noord-Westelijke punt kwamen. Hier brak een wind los alsof er een ware storm los barste. Bij het dorpje Tilarán begint de afdaling naar de Pacifische kust en hier laten we de wolken en regen ook achter ons. Deze blijft mooi op de Cordillera de Guanacaste en cordillera de Tilarán hangen. De wind blijft echter vreemd genoeg wel met stormkracht uit het Oosten komen!

Bij Las Cañas draaien we de Panamericana snelweg op. Een redelijk goede weg war om de meeste plaatsen 90 km/u mag worden gereden. Hier schiet het dan ook goed op en binnen no time rijden we door de stad Liberia waarna we een afslag richting de Buena Vista Lodge moeten nemen. Deze weg zij bijzonder slecht en stijl moeten zijn. Nou het eerste stuk tot het gehucht Cañas Dulces valt best mee. De verkeersdrempels in Dulces zijn lastiger, soms nauwelijks zichtbaar en echt niet leuk meer met een hogere snelheid dan 15 km/u. Hierna wordt de weg onverhard, maar gelukkig vallen de kuilen mee. Vlak voor een houten brug over een riviertje wemelt het plotseling van de vinders. Geen hele grote, zoals de Common Morfo die we al wel gezien hadden, maar wel mooie. Ook vlinders zijn zolang ze niet stil zitten erg moeilijk te fotograferen.  Bij de brug was de geheugenkaart volgeschoten dus moesten hij weer even worden overgezet op de ImageTank toen we een groep brulapen voor ons boven de brug in de bomen zagen zitten. Zeer goed zichtbaar en actief. Leuk hoe deze dieren eten en klauteren. Na deze ingelaste fotostop reden we verder naar Buena Vista lodge.
Bij het inchecken kregen we te horen wat er allemaal te doen was in de omgeving. De loge heeft een activiteiten centrum in de "achtertuin" waarvoor je voor alles moet betalen. Zelfs voor een beetje rondlopen... beetje belachelijk.

De kamer was best knus, het begon al met hoe we moesten binnenkomen. Op de deur van de kamer zat een groot hangslot. Dit was dan ook meteen de buitendeur. De kamers lagen in een lang gebouw met een stuk of tien kamers op een rij met uitzicht tussen de bomen op de valei beneden en de Pacific in de verte. Er stonden verschillende van deze gebouwen op het terrein. Het gebouw was gebouwd van steen en een hout met golfplaten dak. Door de nog steeds hevig waaiende wind klepperde die golfplaten soms verontrustend. Er was een kleine badkamer met een elektrische douche die we uit Bolivia en Peru kende.

Omdat het nog redelijk vroeg in de middag was (14:30u) wilden we nog een stukje gaan lopen in de omgeving. Er zijn drie watervallen waar met een gids naar toe kan worden gelopen of te paard. Dit laatste had Wendy wel zin in maar ik niet echt. Slechte herinneringen van de vorige keer, plus je kleding gaat zo stinken...

Dan maar zelf een stuk gaan lopen. We wilden zien of we zelf bij de watervallen konden komen. Dit was vooral heuvel op. Net boven ons losten de wolken die over de centrale bergketen waaiden op. Dit ziet er erg mooi uit en levert ook regenbogen op. De kleine spetters vliegen je om de oren en het is net alsof het een beetje regent. Het weggetje leek dood te lopen dus zijn we maar weer omgekeerd. Beneden in de verte kon je de Grote Oceaan zien glinsteren...

Er was ook nog een kleine waterval die minder ver zou zijn... die maar eens proberen te vinden. Op weg hierheen hebben we nog Witgezicht Capucijn aapjes en "snelwegen" met leafcutte mieren. Ook een Agouti, een kleine Capibara of grote hamster op pootjes liep er rond. Niet slecht...
De kleine waterval viel wel erg tegen en het begon ondertussen tegen vijven te lopen. Tijd om terug te gaan, aangezien het er niet lekker liep in het donker. Nog net op tijd voor een zonsondergang kwamen we bij een uitkijkpunt met een barretje uit. Hier hebben we de son in de see sien sakken...
Om 18:30u kon er gegeten worden en daar hadden we ook wel zin in. Het stikte van de grote groepen, en er was niet echt plek voor reizigers alleen. Toen we een tafeltje vonden kwam er een Amerikaans stelletje bij ons zitten die hetzelfde probleem had. Tijdens het eten hebben we over van alles en nog wat gekletst, al draaide het vooral uit op politiek...

Van acht tot negen 's avond was het happy hour bij de sunset bar en daar hebben we met hun afgesproken. Nu maar eens niet over politiek gekletst en onder het genot van een Imperial biertje en een Cafe Rica met Wodka voor Wendy. Tegen tienen maar eens naar bed gegaan. In onze kamer zaten drie Gekko's tegen het plafond geplakt... hmmm... die doen niet zoveel gelukkig.
's Nachts ben ik wakker geworden van de wind en ben ik er even uitgegaan om naar de wc te gaan. De Gekko's waren ondertussen weer vertrokken, maar toen ik terugliep zat er een baby Tarantula aan het voeteind van het (betonnen) bed op de grond... Whaaa!
Ik heb het niet zo op spinnen, dus ik wou hem niet samen met ons op de kamer hebben. Met behulp van wat boekjes heb ik hem de kamer uitgejaagd. Wendy heeft hier niet heel veel van mee (willen) krijgen: "Ik slaap nog half" was haar reactie. Ik had het 8cm grote mormel bij haar in bed moeten stoppen...
Die nacht heb ik in ieder geval niet meer zo lekker geslapen.

Dag 6: dinsdag 13 januari, Rincon de la Vieja
Om 6:30u hadden we een wekker gezet omdat er vanaf zo laat een uur ontbeten kon worden. Het ontbijt was een goed buffet van verschillende soorten gesneden fruit, bonen, rijst, bacon, ei, pannenkoekjes en toast. Lekker!
Aangezien we niet zo veel zin in het avonturen park hadden zijn we terug gereden naar Liberia om daar even te tanken en nu naar het echte Rincon de la Vieja te rijden. De weg naar het park ligt tussen Liberia en de weg naar onze lodge in en is 22km onverhard...
Een zeer slechte weg hadden gelezen. Op zich niet veel slechter of beter dan het laatste stuk naar de Beuna Vista Lodge, maar wel langer. Hier rij je echter niet door bos dus gen beestjes. Onderweg moet je nog stoppen om tol te betalen (2 USD pp), voor onderhoud van de weg heb ik ergens gelezen... niet veel van te merken.

Na ongeveer 45 minuten waren we boven bij ingang van het park waar we de auto hebben geparkeerd. De vulkan(en) zelf (Rincon de la Vieja en Santa Maria) zaten allebei zoals verwacht in de wolken. Je mocht er van de parkwachter ook niet heen. Het enige wat je kon doen was een korte wandeling door het nabij gelegen bos, hier zijn ook vulkanische activiteit te zien: fumerolen, kokende modderpoelen. De entree van het park koste ons 1200 CRC wat volgens mij normaal gesproken de entree voor Costaricanen zelf is (zij mogen goedkoper). Misschien omdat je niet naar de vulkanen zelf kan???
Al vrij snel kwamen we weer een Agouti tegen, later hoorde we dat dit waarschijnlijk een huisdier was van een bij de ingang van het park gelegen huisje. Met ons begonnen een hoop mensen met de wandeling, al leek het voor sommige van hen een wedstrijdtje wie hem het snelste had gelopen. Zo zie je niet echt veel volgens mij. Onderweg kom je nog langs, dit keer wel een mooie, waterval. Hier zat ook een heel klein slangetje, ongeveer 8mm dik en 30cm lang, zwart/grijs van kleur. Geen idee wat voor soort... heb hem maar niet geaaid.
Bij de sunsetbar hadden we gisteravond al een koraalslang gezien, ongeveer even groot misschien een jong exemplaar, en een grote schorpioen (ongeveer 8cm). Welliswaar in een terrarium.

Tegen het einde van de wandeling kom je langs de verschillende fumerolen en pruttelende modderpoelen die ongeveer 96 tot 106ºC waren. Na twee uur lopen waren we weer bijan terug bij de ingang van het park. We moesten nog een kleine brug over steken waar aan het einde ervan en gigantische blauw/grijze Ctenosuarus zat die zo van ons schrok (wederzijds) dat hij ongeveer weg vloog! Mooi beest, Bij Manuel Antonio schijnen er ook veel te zitten. We zullen het wel zien.
Bij de ingang van het park liepen nu ook 2 Coati rond, beide mannetjes, vrouwtjes leven in groepen, in een beetje bij de huisjes aan het snuffelen waren. Een aardig beestje om te zien.
Aangezien het nog redelijk vroeg was (12:30u) besloten we om af et dalen naar de kust, Coco Beach om precies te zijn. Dit was ongeveer een uurtje rijden. Het plaatsje lag er aardig bij, maar het strand viel mij een beetje tegen. Ik had in ieder geval een branding verwacht, maar die ontbrak totaal. Nu ligt Coco Beach ook een beetje in een beschutte baai wat er zeer waarschijnlijk mee te maken had. Het was er in ieder geval zeer heet. Na een lunch in een aan het strand gelegen restaurantje zijn we weer terug gereden naar de lodge.
Na het eten zijn we dit keer weer vroeg gaan slapen (21:00u).

Dag 7: woensdag 14 januari, Rincon de la Vieja naar Monteverde
Weer lekker op tijd wakker (zes uur). Tassen alvast ingepakt en op naar het ontbijt. Helaas... dit keer geen bacon... maar wel worst. Lekker gekruide worst. Zo op vakantie is dat best lekker. Net als het fruit (watermeloen, ananas).

Na het ontbijt de spullen gepakt en in de auto gelegd, Hierna uitgecheckt. We moesten dus toch het eten betalen. Nou vooruit dan. Om 7:15u zijn we bij Buena vista lodge weggereden. De vierde keer de weg richting Panamericana rijden was een eitje (zonder bacon). Halverwege het stuk over de Panamericana kwamen we achter een pick-up truck te rijden van de politie. Deze reed te hard op plekken waar je niet hard mocht en te zacht op plekken waar je hard mocht. Het lek om dan in te halen had ik echter niet, maar met mij nog een aantal mensen die achter ons in de "file" kwamen te rijden. Ik ben maar even gestopt om van de natuur te genieten. Vlak voor de afslag naar Monte Verde NP zag de weer in de verte rijden. Ik hoefde niet meer aan te sluiten...

De weg naar Monte Verde NP wordt omschreven als een van de slechtste wegen van Costa Rica. Het was misschien niet de beste weg, maar ook niet heel erg slecht. Waarschijnlijk moet je het in verhouding zien met de hoeveelheid verkeer dat hier rijdt. Het schijnt ook dat men de weg bewust zo slecht houdt om het aantal toeristen naar Monte Verde enigszins te reguleren. De weg loopt in ieder geval door een heel mooi (groen) landschap. Hoe hoger je komt hoe mooier het uitzicht. Uiteindelijk kregen we uitzicht over het Nicoya schiereiland waar we nog naar toe zouden gaan. Ook de achterliggende Pasific was weer te zien.

In het oosten lag de "Continetal Divide" waar de wolken vanuit het Caraibisch gebied overheen krulde. Een paar keer hebben we voor de zekerheid maar gevraagd waar de weg heenging, aangezien wegwijzer bordje weinig te vinden waren.
Veel vroeger dan gedacht (11:00u) kwamen we al in Santa Helena bij ons hotel (El Establo) aan. De receptiejuffrouw moest nog even checken of de kamer al schoon was. Zo niet was het voor ons ook geen probleem, we wilde toch nog even gaan lunchen in het plaatsje zelf. De Kamer was echter vrij, zodat we al lekker naar de kamer konden en de spullen konden droppen.
Het hotel bestond uit een (zo te zien) nieuw gedeelte wat wat hoger was gebouwd en waarschijnlijk uitzicht bood over de westelijke vallei richting Nicoya. Wij hadden echter een kamer in het oude, maar steil volle, gedeelte van het (bleek later) door Quakers in de jaren 50 opgerichte hotel. De kamer was vrij groot en knus ingericht met de queensize bedden. Prima de lux!
Het plan was dus om eerst wat te gaan lunchen in Santa Helena. Santa Helena is een gezellig klein plaatsje waar wel erg goed te merken is, dat het voornamelijk van de toerisme afhankelijk is. Een bakker was snel gevonden waar we een stokbrood en twee ham/kaas croissantjes (!) hebben gekocht. We hebben ook nog even in een activiteiten bureautje gekeken wat de prijzen van een nachttour door Monte Verde NP en een Canopy tour koste. Dit zodat we een vergelijk hadden met de prijzen die via het hotel werden aangeboden. De prijzen scheelde niet echt veel, zodat we hebben beslist om het via het bureautje in de lobby van het hotel te boeken. Die middag wilden een Canopy tour maken, maar eerst lunch in de vorm van soep met brood. Op de kamer stond een koffiezetautomaat die we mooi konden gebruiken om water voor de soep te koken.

De canopy tour is niet in het NP maar op een geheel andere plek, priveterrein, wat evengoed over nevelwoud beschikt. Je kunt je op twee manieren door de boomtoppen verplaatsen: via touwen en katrollen als Tarzan (en niets zien), of wandelend via hangbruggen die van heuveltop tot heuveltop liepen. Het laatste gingen wij doen...

De bruggen hier waren volgens de brochure de langste en hoogste van Costa Rica... komt dat zien...
Via het hotel hadden we gecheckt hoe we bij de tour konden komen. Was niet echt moeilijk. Wat we wel al snel merkte is toen we dichter bij de heuvel/berg toppen kwamen en dichter bij de plek waar de wolken over de toppen scheerde het snel erg vochtig werd. Was de weg tot dan toe droog geweest, hier kreeg hij al snel "Camel Trophy" proporties. Maar op zich nog steeds goed te rijden zonder de 4x4, alleen een stuk modderiger. De auto werd er in ieder geval niet schoner op. Aangekomen op de parkeerplaats van de organisatie??? Begonnen we wel een beetje te twijfelen. Is dicht echt wat we wilden: door de ziekende regen over bruggen lopen? Binnen bij de kaartverkoop nog maar eens gevraagd of er dieren te zien waren en of het altijd zo vochtig was (duh!). Op dieren hoefde we niet te rekenen, of we moeste alleen naar de "Hummingbirdgarden" gaan. Uiteindelijk toch maar besloten om de wandeling van ongeveer drie kilometer te maken. Je komt hier ook niet dagelijks en een cloudforrest is nu eenmaal een cloudforrest... Hier hadden we uiteindelijk ook onze poncho's voor meegenomen.
De wandeling door het bos en boomtoppen was eigenlijk best leuk. Je ziet het bos vanuit een geheel ander perspectief. Het was er vooral heel erg groen allemaal en het stond er vol met boomvarens, Bromelia's in formaten die je niet wilt geloven, lianen, wurg Ficussen. Gedurende de tocht inderdaad geen dieren gezien, tot we vlak voor de uitgang lang de Hummingbird garden kwamen. Dit was eigenlijk niet meer dan een pleintje midden in het bos waar een stuk of tien palen stonden met daarop een kolibrivoerplaats. Het zwermde er dan ook van de kolibries! Allerlei verschillende soorten, van de kleinste tot grootste versie. Na een tijdje geprobeerd foto's ervan te maken in de stromende regen zijn we even gaan opdrogen in het nabij gelegen restaurant. Even weer genieten van een heerlijke jugo de Fresa. Lekker, lekker! Toen we uiteindelijk een beetje waren opgedroogd, zijn we weer terug gereden naar Santa Helena om nog wat boodschappen te doen in de supermarkt.
's Avonds hebben we bij Johny's Pizza gegeten, lekker maar wat aan de prijzige kant.

Dag 8: donderdag 15 januari
Vandaag zouden we naar het nationale park zelf gaan. We waren zoals gewoonlijk weer vroeg wakker. Eerst de spullen inpakken die we nodig dachten te hebben voor in het park. Paniek! De imagetank is weg. Waar kan dit ding toch zijn. Gisteren in het restaurantje bij de Canopy tour had ik hem voor het laatst gebruikt om de digitale foto's van mijn compactflash kaartje erop te kopiëren. We zullen hem toch niet zijn vergeten?!?! Ik richting receptie lopen om te vragen of men naar het restaurant wilde bellen, maar eerst nog even de auto checken...

Poehee... gelukkig lag hij in de auto achter de bijrijder stoel. Geen plek om te liggen! Voortaan weer goed opletten en altijd bijhouden. De foto's wil je toch echt niet kwijtraken!
OK, nou uiteindelijk rond 7:00u richt het NP gereden. Ook hier werd de weg hoe langer hoe blubberiger. Best leuk rijden eigenlijk. Gezien alle kuilen in de weg kun je toch niet harder dan 20 km/u... Om 7:15u waren we bij de parkeerplaats van het NP. Weerbeeld was hetzelfde als bij de Skywalk: regen.
De entree met gidstour was best wel weer aan de prijzige kant: 54 USD voor 2 personen. Ons idee was wel dat we met gids meer zouden zien en leren. We hadden in ieder geval we nog de mazzel dat we om 7:30u met een gids mee. Had dit niet gekund, dan konden we pas 3 uur later weer een tour hebben. We werden van de kassa richting hummingbird garden gestuurd (die ze hier blijkbaar ook hadden) waar we in een zaaltje een Engelstalige diashow konden zien over de dieren die in het NP te zien waren. Aan het einde van de show werd de groep verdeeld over meerdere gidsen. Zij waren uiteindelijk in een groep van 10 man. De gids was een Amerikaan die in zijn jeugd met zijn ouders was geëmigreerd naar Costa Rica. Waarschijnlijk een Quaker. Vrij snel na de ingang van het park zette hij zijn spottingscope neer omdat hij een Quetzal had gespot. Hoog in de boom zat deze met de rug naar ons toe een Avocoda te verteren. Een beetje verregend beest eigenlijk... maar wat wil je en druppelde behoorlijk. Het was al wel snel duidelijk dat je de foto's die je in je dierenboek had staan over het park maar moest koesteren en dat je de dieren nooit zo te zien zou krijgen. Ik heb van door de scope van de gids een foto kunnen maken, maar de scope was nogal oud en niet erg helder...

Niet veel later werd er apenpoep op het pad gevonden. Een teken dat er apen in de buurt waren (geweest). De "daders" zaten even verderop in de boom. Omdat we de brulapen al onder betere omstandigheden (qua weer) en dichterbij bij Rincon de la Vieja hadden gezien was dit niet heel verrassend. Maar het blijft natuurlijk leuk!

Hoewel de gids redelijk zijn best deed hebben we weinig andere dieren op deze tocht gezien. Rond 10:30u waren we weer terug bij de ingang van het park, nadat we (zagen we later op de kaart in onze Footprint) maar een klein stukje van het park hadden doorkruist.

Vermoeidheid begon echter te spelen, waardoor we niet zelf nog door het park hebben gelopen, maar rustig weer terug naar het hotel zijn gereden. Wat ook meespeelde was dat we ondanks de poncho toch behoorlijk nat waren, aangezien het pad op en neer gaat, het aangenaam warm is en de transpiratie niet echt makkelijk verdampt onder een poncho.
Dan maar boodschappen doen voor het avondeten, wat we in het hotel zouden eten, omdat we ook nog een avondtour door het park hadden. Stokbrood met soep zou het worden.

Als lunch hebben we weer bij Johny's gegeten, dit keer pizza. De Calzone van Wendy was in ieder geval twee keer zo groot als de (ook) een persoons pizza van mij. Mijn beleg van de pizza was echter lekkerder. Na nog een rondje in de omgeving gelopen te hebben, hebben we ons "diner" op de kamer gehad. Het stokbrood was weer even droog als de vorige keer... lekker kruimelen in bed...
Om 18:50u werden we opgehaald door een busje bij hotel. Er zaten al twee andere mensen in de bus en opweg richting het park hebben we er nog vier opgepikt. Bij het park aangekomen voegde er nog eens twee mensen zich bij de tour. De gids was dit keer een echte Costa Ricaan met een mega Maglite. Iedereen kon een zaklantaarn krijgen (wij gebruikte onze Petzl), omdat iedereen actief moest mee zoeken naar dieren. Ook 's avonds is het nat in Monte Verde, al was het minder dan die ochtend. De kaartjes voor de avondtour kosten trouwens 30 USD.

Ook nu begon de tour (de enige die avond leek het wel) weer bij de kolibrituin. Dit keer echter niet om koolibri's te bekijken, maar vleermuizen die van de voerbakjes gingen eten. Er zaten er in ieder geval verscheidene die behendig uit de voerbakjes van de kolibri's aten. De beestjes waren echter behoorlijk snel, waardoor het soms slecht te volgen was.

Teruglopend richt de ingang van het park (de kolibirtuin ligt naast te parkeerplaats die weer voor het loket en ingang van het NP ligt) liepen we lang een hol in een heuveltje langs de weg. Waarschijnlijk zat zij er elke dag, maar nu in ieder geval ook: een vrouwtjes Tarantula. Dit beest was in ieder geval aanzienlijk groter en gekleurder dan de baby die ik dacht gezien te hebben in Rincon. De gids leerde ons dat de mannetjes een stuk kleiner waren... er had dus een mannetjes Tarantula in de slaapkamer gezeten... ook goed... NOT!
Aangezien de kikkers 's avonds actief worden heb ik maar snel aan de gids wat over kikkers gevraagd, zodat hij wist dat er geïnteresseerden voor kikkers in de groep zaten. Vrijwel direct zag hij een "Rainfrog" zitten. Waar dan, naïef genoeg om te denken dat je een exotisch gekleurd exemplaar zou zien ter grootte van een "Hollandse" kikker. Nou daar... oh... een gewoon (heel klein) kikkertje. Niks gifgroen... teleurstelling, maar dan had ik misschien beter moeten inlezen...
Na het zien van enkele forse wandelende takken was het wel duidelijk dat een avond rondtour voornamelijk om insecten zou draaien. Ook mooi...
De hele tijd in de buurt van de gids gebleven om maar te kunnen verstaan wat hij zij. Uiteindelijk zelf ook nog een aantal hagedissen en wandelende takken gezien. Ook een cocon van een vlinder. Afgezien van de vleermuizen geen zoogdieren gezien, behalve een klein verregend hondje dat angstvallig bij ons in de buurt bleef. Verder nog we een kleine Toekan ("Tucanette"?!) in de boom zien slapen, een mooi gekleurd bolletje veren op een poot.
Ook deze tour duurde weer drie uur, zodat we rond 22:30u met het busje weer terug richting hotel werden gebracht. Moe maar voldaan vielen we daar in slaap...

Dag 9: vrijdag 16 januari, Monteverde naar Samára
Ondanks dat we voor ons doen "laat" naar bed waren gegaan, waren we weer vroeg wakker: 6:15u. Wee rustig ingepakt zodat we niet weer vroeg ergens aankwamen. Uiteindelijk rond 8:30u vertrokken richting kust. Een lange rit volgens de beschrijving van de reis. De terugrit over de "slechtste weg van Costa Rica" ging prima en voorspoedig. Om 9:50u waren we weer beneden bij Panamericana. Hierover zouden we een klein stukje richting het Noorden moeten om uiteindelijk af te slaan richting Samára. Even was het nog de vraag hoe we over het water bij het begin van de Straat van Nicoya??? Moesten, maar al snel was duidelijk dat het veer was opgedoekt en er tegenwoordig een door Taiwanezen gebouwde brug was. Er stonden vergelijkbare bordjes langs de weg als die er te vinden zijn langs de A58 richting Vlissingen, die vertellen dat het veer Vlissingen-Breskens en Kruiningen-Perkpolder zijn opgeheven. Brug was zelfs tolvrij en was een grote attractie voor de plaatselijke bevolking. Hij was ook nog maar een jaar of twee open geloof ik.

Weer erg vroeg kwamen we aan te Samára, 11:30u. Aangezien we volgens de hotelbeschrijving eerst bij hotel Giada moesten vragen naar hun dependance reden we daar dus eerst langs. Samára is niet zo groot dus na ongeveer honderd meter het dorpje inrijden waren we daar al. Even de auto langs de kant van de weg gezet. Deze weg eindigde bij het strand wat je 150 meter verderop kon zien liggen. Er leek een redelijke branding te zijn... leuk! Wendy ging dit keer inchecken, maar bleef wel erg lang weg. Uiteindelijk kwam ze weer naar de auto lopen met een lang gezicht: hotel overboekt! Blijkbaar had het hotel waar we eigenlijk zouden slapen (wat helemaal geen dependance van hotel Giada was) er en potje van gemaakt. Uiteindelijk kwam de (Duitse?) manager van Giada erbij en die zorgde ervoor dat we in ieder geval twee nachten hier konden blijven. De laatste nacht zou hij achteraan gaan. Wel jammer dat we nu net in het hotel waar we drie nachten zouden blijven, niet konden blijven.
Op dat moment was het echter veel te warm om je daar echt druk over te maken. Je kon het temperatuurverschil met de bergen in ieder geval goed merken. Het was hier droog en héét! Eerst de tassen op de mooie kamer leggen en daarna eens de zee gaan bekijken en wat gaan lunchen. De kamer had een leuk uitzicht over de binnenplaats van het hotel met een zwembad. De kamer zelf was in gezellige kleuren geschilderd en beschikte over (overbodige) TV, AC en een waaier. Mooi, op naar de zee.

Samára ligt in een vrij grote baai (doorsnede ongeveer 1,5 km) met een aantal eilandje voor de baai. Zeer fraai. Het strand was best wel bevolkt, en niet alleen met toeristen. Wanneer de lokale bevolking werkt... ik weet het niet. Langs het strand zijn verschillende eettentjes te vinden. Wij kozen net degene uit die een Amsterdamse vlag had hangen. Nederlandse eigenaar zou blijken. We kozen het restaurantje in ieder geval niet daarvoor, maar voor de leuke aankleding van het terras: tafeltjes met een parasol van palmbladeren en ongelofelijk luie "lounche" banken, die het eten enigszins lastig maakte. Je kon er in ieder geval lekkere tonijnsalades/broodjes krijgen vonden wij.
Wat we al direct merkte is dat het tempo hier aan de kust een stuk lager, vergeleken met het binnenland. Het zal wel door de warmte komen. De lunch koste ons in ieder geval een uur in tijd, wat toch wel veel was voor zoiets eenvoudigs...

Vlug terug naar het hotel om de zwemkleding aan te trekken en alle overbodige zaken daar achter te laten, zodat je zonder zorgen het water in kunt.
Om twee uur 's middags eindelijk een duik in de Stille oceaan! Het strand leek op afstand mooier dan dat het in werkelijkheid was. Er lagen best veel stenen/stukje koraal op het strand en het zand was heel fijn, waardoor de zee behoorlijk troebel was. De golven waren van dichtbij ook kleiner dan gedacht. Desalniettemin was het lekker in het water, wat een heerlijke temperatuur had. Hierna hebben we ons laten opdrogen en zijn we na ons ingesmeerd te hebben een wandeling gaan maken langs de baai. Na terugkomst bij de handdoek weer naar het hotel gelopen om ons af te douchen van het zoute water.
Tegen zonsondergang even langs een supermarkt gelopen om een pilsje te kopen en deze op het strand bij zonsondergang te nuttigen... genieten! Ondertussen krioelde het om ons heen van de heremietkreeften en krabben die holletjes in het zand hadden.
's Avonds gegeten bij een restaurantje vlak bij het hotel wat er op het oog leuk uitzag. Het eten was er best goed, maar de ober en service was belachelijk waardeloos. Toeristen werden in ieder geval genegeerd, terwijl onze Costa Ricaanse tafelburen (buitengewoon) vorstelijk werden behandeld?!?

Dag 10: zaterdag 17 januari
Vannacht de waaier boven het bed aangehad om het niet al te warm te hebben, helaas viel rond drie uur 's nachts de stroom uit, waardoor het toch wel warm werd op de kamer. Voor de rest was het ook redelijk rumoerig, aangezien het hotel aan een schijnbaar ook 's nachts drukke straat lag.
Om het rustige tempo hier maar te bevestigen, was een ontbijt (dat inbegrepen was) in dit hotel niet mogelijk voor 8:00u... Dan maar eerst een wandelingetje langs het strand maken...
Teruggekomen bij het hotel, nog steeds voor achten, maar aan een ontbijttafeltje gaan zitten. Uiteindelijk lekker ontbeten (fruitsalade, roerei en toast), en terwijl we aten ging ook de stroom weer aan. Weg rust!
Vandaag was het plan om naar het uiterste puntje van het schiereiland te rijden. Aangezien de wegen nogal onduidelijk waren, nog maar eens bij de receptie nagevraagd over de status van de wegen. Volgens de receptioniste moest je een aantal riviertjes oversteken en dit moest je niet doen bij hoog water... OK! Wendy had in ieder geval al direct twijfels...
De weg bleef in ieder geval prima tot net voorbij het baaitje wat ten zuiden van Samára ligt. Hier waren de golven best mooi en ook weer druk met lokals, zelfs om 8:30u al!
Volgens de kaart die we hadden kon je redelijk de kust aanhouden, dus dat is wat we deden. Dit hield wel in dat we direct na dit baaitje de onverharde weg weer opgingen en niet veel later al bij de eerste rivier en daar was geen brug over!
"It is not a boat", had de autoverhuurder gezegd. Dit werd nog eens herhaald door Wendy. Ik wou het wel gaan proberen dus stapte ik maar eens uit om te kijken hoe die het was. De diepte en stroomsnelheid viel reuze mee. Dus ik durfde het wel. Wendy nog niet dus die moest ook maar zelf eens gaan kijken hier diep het was. Volgens haar stroomde het hard genoeg om haar slipper weg te laten spoelen, dit had ik echter niet door. De slipper was snel weer gepakt gelukkig. De Terios heeft best een hoge "weg"-ligging, wat goed te merken was; de rivier kwam nog niet eens tot de assen!

Na deze rivier volgde er in ieder geval nog een stuk of vier die we prima konden "doorwaden". Af en toe moesten we wel de weg vragen, aangezien de meeste plaatjes (gehuchten!) niet op onze kaart stonden. Op een gegeven moment draaide de weg het strand op, hier was geen twijfel over mogelijk, er waren een aantal sporen te zien. Het was net hoog water geweest, waardoor er alweer een redelijk stuk strand was drooggevallen. Wat nu? Tja maar doen hè!
In ieder geval voor de zekerheid maar even de 4x4 aangezet en het tempo erin houden, aangezien het harde zand niet zo heel hard was. Ook hier moesten we een riviertje oversteken dat in de zee uit monde. Nu snapte ik ook het verhaal van de receptioniste, dit kon ik namelijk niet plaatsten bij de vorige riviertjes. Deze rivier was een echt probleem geweest bij hoog water namelijk. Aangezien dit dus allemaal onbekend terrein volgens de kaart was en het erop leek dat de weg nog wel even over het strand zou lopen, waren we blij dat er iemand over het strand liep, waaraan we konden vragen hoe lang we nog over het strand moesten rijden... 5 km was het antwoord. Te doen dus. Al eerder dan de 5 km draaide de sporen weer het "vaste land" op. Hier kon de weg weer gewoon langs het strand worden vervolgd.

Vlak voor de punt van het schiereiland ligt nog een klein plaatsje genaamd Mal Pais. Dit stond op onze wegenkaart en er stond een surfplakje bij, wat betekend dat er goede surfgolven waren. Nou dat kon je al snel merken. We hadden nog geen uitzicht op de zee, maar de weg begon langzaam maar zeker drukker te worden met wandelaars die surfplanken onder de arm hadden. Een hoop surferboys and girls... Dan wilde wij het strand ook wel eens zien!
Een weggetje naar een kampeerplaats ingereden, dat bij het strand eindigde. Het was er erg mooi in ieder geval, met mooie golven en veel Pelikanen in de lucht. Omkleden? Ja, even snel een duik nemen!

Om 11:30u lagen we dus weer in de zee met een erg leuke branding, in ieder geval beter dan in Samára. Na drie kwartier moesten we helaas toch maar weer verder gaan...
Malpais is een echt surfers-gehucht, het stikt er van de surferboys/girls die het een relaxte plek maken.
De bedoeling was om na Malpais nog verder in Zuidelijke richting te rijden om zo de punt van het schiereiland te bereiken. Helaas werd na Malpais de weg snel erg slecht en besloten een stukje terug te rijden (in Malpais) waar we een bordje richting Carabuya hadden zien staan. Vrij snel na het inrijden van dit (redelijke) weggetje kwamen we tegenliggers (later zou blijken, de enige) tegen waaraan we toch nog maar even de weg vroegen. De kaart die we hadden was niet heel erg duidelijk voor dit stuk. De tegenliggers bevestigden dat het de weg naar Carabuya was, maar dat er nog iets met de weg was. Nou "graçias" maar we komen er wel!

De weg was best goed te doen, maar dat veranderde al snel toen de weg redelijk stijl omhoog ging en er in de weg diepe geulen begonnen te ontstaan. De auto had het ook zwaar bleek uit de temperatuurmeter die ver in het rood stond... oeps! Ja, wat nu...
Motor uit, motorkap open en ventilator op heet laten blazen misschien? Bij gebrek aan betere ideeen dat maar gedaan. Na een paar minuten begon de motor weer af te koelen.
Op deze manier was het echter niet echt lekker rijden, maar een andere keus hadden we niet echt. Keren was ook onmogelijk, omdat er in een zeer smalle "holle" weg reden. Ik weet ook niet wat we hadden moeten doen als we een tegenligger waren tegengekomen (ja achter uit de heuvel af).
De geulen werden op een gegeven moment zo diep en blubberig, dat men er maar bananenbladeren in had gelegd, voor meer grip misschien?

Met de oververhitte motor begon de situatie toch redelijk vervelend te worden, zeker, omdat het dus erg lastig rijden was op de weg en de enige manier leek op de meeste lastige plekken, met veel gas de heuvel op te komen. Dit had echter als resultaat dat de ik niet echt gecontroleerd kon rijden...
Uiteindelijk (toen de motor weer even was bijgekomen) kwam ik op het heldere idee om de 4x4 eens aan te zetten. Op deze manier kon er in ieder geval langzaam de heuvel op rijden, zodat je redelijk de allerdiepste geulen kon ontwijken. Ik wou er niet achter komen of de wielophanging hoog genoeg was namelijk...
Dit was in ieder geval de manier! Gelukkig was deze heuvel niet al te hoog en waren we snel op de top. Ik weet ook niet waarom ik de 4x4 pas zo laat heb aangezet, maar waarschijnlijk omdat ik hem daarvoor nog nauwelijks had nodig gehad.
De afdaling was in ieder geval een eitje, zodat we al snel bij Carabuya aankwamen, direct door naar Montezuma.
In Montezuma lekker geluncht (14:00u) bij een tentje wat aan het water lag. Montezuma was in ieder geval geen plaats voor ons... Een beetje te relaxte sfeer...
Aangezien we ook weer terug naar Samára moesten en het al redelijk laat was (voor nog niet op de helft van de afstand van deze dagtrip te zitten) moesten we maar weer eens verder.
De weg schoot vanaf hier in ieder geval een stuk beter op. Op één van de kleine onverharde wegen waarover we reden was een best wel heftig ongeluk gebeurt. Eenzijdig wellis waar. De auto had waarschijnlijk veel te hard gereden en was een aantal keren over de kop geslagen, zodat de terreinwagen behoorlijk in elkaar zat.

Ondertussen begon het al langzaam donker te worden, al werd de weg ook langzaam steeds beter. Net na zonsondergang kwamen we in Nicoya aan. Aangezien we hier al eerder hadden gereden wisten we wat voor weg er naar Samára lag (een goede, maar bochtige). Op het stuk van Nicoya naar Samára kropen er grote kikkers (of padden) over de weg, volgens mij heb ik er één niet kunnen ontwijken... sorry.
Op een link stukje was er vlak voor ons weer een ongeluk gebeurt: auto rechtdoor in de bocht gereden... moet je niet doen. Het trok in ieder geval veel bekijks, aangezien het midden in een dorpje was gebeurt.
Om 18:45u waren we weer terug bij het hotel, het laatste stuk was zeer snel verlopen! Het was in ieder geval een erg leuke dagtocht.
Nadat we nog even gezwommen hadden in het zwembadje bij het hotel hebben we heerlijk gegeten in de pizzeria bij het hotel.
Heerlijke wijn en een leuke ober, die zelfs een keer in Nederland was geweest.

Dag 11: zondag 18 januari, Samára
Een aantal kilometers (60?) boven Samára ligt een strand waar schildpadden hun eieren komen leggen. Vandaag was het plan om daar heen te gaan. We waren zoals gewoonlijk weer vroeg wakker (7:00u), zodat we eerst maar eens een strandwandeling gingen maken. Op het strand was het al verbazend druk op dit tijdstip, misschien, omdat het zondag was...
Nadat we ontbeten hadden, maar eens gecheckt hoe het zat met het andere hotel. Alles was geregeld en we konden er zo heen. Nou mooi, tassen inpakken dus!
Het andere hotel had (voormalig/geëmigreerde?) Duitse eigenaren en was lang niet zo knus als Hotel Giada. Maar aangezien het maar voor één nachtje was, was het prima eigenlijk.
Na het inchecken hebben we de tassen gedropt op de kamer en zijn we weer vertrokken richting de schildpadden.
Al snel nadat we Samára waren uitgereden moesten we twee rivieren oversteken. Dit ging weer prima. De weg was niet echt goed en zeer stoffig!
Ook hier waren de wegwijzers niet al te duidelijk en zo dachten we op een bepaald moment dat we bij het eerste surfstrand waren aangekomen (zwemmen stond namelijk ook op het programma vandaag :) ). Wij afslaan richting strand om erachter te komen dat het bordje niet klopte. Nadat we de weg weer waren opgedraaid kwamen we weer een wegwijzer naar het strandje tegen... nog 1 kilometer. OK. Na één kilometer stond echter een bordje dat het nog 2 kilometer was... huh???
Goed uiteindelijk op de gok maar weer eens linksaf geslagen en dit bleek een goede keuze te zijn. We kwamen, nadat we door een redelijk doolhof van kleine weggetjes langs vakantiebungalows waren gereden, uiteindelijk bij het (lege) strand aan.
De golven voor de kust zagen er in ieder geval veel belovend uit en al snel gingen we voor een verkoelende duik het water in. De golven sloegen helaas ver uit de kust om, maar dat weerhield ons er niet van om een hele tijd in het water te verblijven.
Nadat we waren opgedroogd ben ik een stukje over het strand gaan lopen in de richting van een paar vlaggen die langs het strand stonden, in de hoop dat daar Boogieboards konden worden gehuurd. Dit was helaas niet zo...

Het was zo warm op het strand dat we al snel weer het water in gingen. Het was afgaand water en dit keer ging ik wat dieper om toch bij de grote golven te komen. Het was in ieder geval de moeite waard. Na een aantal keren flink gemangeld te worden zijn we er, volledig moe gezwommen, maar weer uit gegaan om op te kunnen drogen. Al dat zwemmen maakte hongerig, zodat we op zoek gingen (met de auto) naar een restaurantje in de buurt. Uiteindelijk kwamen we aan bij een Oostenrijks(?) restaurant waar we heerlijk geluncht hebben.
Na de lunch zijn we verder naar het Noorden gereden om naar het schildpadden strand te gaan. Het was nog lang geen avond, maar we wilde graag zien hoe het er uitzag. Nou niet veel soeps dus. Er stond nog wel een leuk bord langs de weg die voor overstekende schildpadden waarschuwde. Voor de rest was het strand ??? een behoorlijk troosteloos uitzicht. Dan maar weer terug naar het strandje waar we aan het begin van de dag waren geweest.
Ondertussen was het laag water geworden en vielen de golven ook wat tegen. De zon stond al lager, zodat je in de zee behoorlijk verblind werd. Nadat we alle spullen in de auto hadden gelegd, die aan de rand (in het zicht) van het strand geparkeerd stond, en het contact sleuteltje onder het voorwiel hadden gelegd zijn we weer het water in gegaan. We waren die dag goed verbrand, zodat het eigenlijk niet meer lekker was om in de zon (al was het dan in het water) te zijn.
Uiteindelijk maar besloten om naar huis te gaan, nadat we eerst tijdens het opdrogen nog naar mooie roze/paarse schelpen hadden gezocht.
Onderweg terug naar Samára nog een Armadillo zien oversteken. Ik stoppen en erachteraan rennen. Er leuke beestjes! Wroeten wat in de grond en trekken zich voor de rest weinig van je aan...
Net na zonsondergang waren we weer terug in het hotel.
's Avond redelijk gegeten (in het hotel) waar een slechte band speelde en het vol zat met "foute" Duitsers, of misschien beter gezegd foute toeristen. Gisteravond was gezelliger en lekkerder in ieder geval...

Dag 12: maandag 19 januari, San José
Goedemorgen ik ben jarig... Er was een fax onder de deur door geschoven die vanaf Nederland via Giada uiteindelijk hier gekomen. Felicidad van mijn ouders.
Redelijk geslapen vannacht. Een stuk stiller dan Giada en net zo heel warm. In alle rust onze tassen weer in gepakt en een ontbijtje genoten aan de waterkant bij het hotel.
Het idee was om vandaag via een omweg terug te rijden naar San José. In de buurt van de Cordillera Tilaran wilde we zien hoe de bewolking daar was. Als deze niet als een lappendeken over de Cordillera stroomde was er een goede kans dat Arenal ook niet in de wolken zat. Dit zou wel betekenen dat er flink moest worden doorgereden. De weg ten noord oosten van Lago Arenal is niet al te best wat behoorlijk vertraagd. Met goed op de tijd te letten en de voortgang in de gaten te houden.
Om 8:30u zijn we uit Samára vertrokken richting de Panamericana. Het was behoorlijk rustig, en je kon goed doorrijden. Het leek erop dat het weer in ieder geval beter was dan anderhalve week geleden. Onderweg door verschillende auto's ingehaald die harder nodig vonden. Ondertussen ook al een aantal laser politieposten gezien, dus ik hield me maar rustig. Uiteindelijk was ook een van de hardrijders aangehouden. Maar deze haalde ons uiteindelijk gewoon weer in. Om 10:00u kwamen we weer bij de kruising met de Panamericana aan. Over deze weg moesten we nu een kleine afstand richting het noorden afleggen om naar het oosten af te slaan richting Arenal. Ook nu leek het weer boven de Cordillera weer goed, dus we hadden goede hoop. Rond 11:00u kwamen we volgens planning aan bij het meer. We hadden voor we de tocht gingen maken wel goed geschat, hoe laat we waar wilde zijn, wilde we deze "monstertocht" laten slagen. Het waaide in ieder geval ook al lang niet meer zo hard als de vorige keer dat we hier waren. Het meer was goed te zien en in de verte konden we zelf een behoorlijk wolkenloze Arenal zien. Joehoe!
Het enige vervelende stuk lag echter nog voor ons. De weg vanaf Nuevo Arenal tot de stuwdam was behoorlijk slecht, zodat het tempo er wel behoorlijk uit zou gaan. Het plan was in ieder geval om 12:00u bij de stuwdam te zijn, dat we nog enigszins tijd hadden om naar de vulkaan te kijken en rond 13:00u vanuit La Fortuna richting San José te kunnen vertrekken. Op het slechte stuk weg hebben we nog een aantal auto's ingehaald die van alles over ons moeten hebben gedacht ("wegpiraat", "waarom zo'n haast?", etc), maar daar hadden we allemaal geen tijd voor. Waar we wel tijd voor hadden waren twee tussenstops vlak bij de stuwdam, omdat er twee groepen met Coati's over de weg aan het struinen waren. Een moeder met jong. Ze waren in ieder geval erg nieuwsgierig...
We waren in ieder erg blij dat we deze omweg hadden gemaakt, want we hadden eindelijk uitzicht op de vulkaan. Een paar wolkjes vormde zich rond de top, maar niets echt storend. Vanaf de weg richting de ingang van het NP hadden we een mooi en rustig uitzicht. 's Avonds was het waarschijnlijk nog beter (rode lava gloed te zien), maar nu konden we toch ook wel zien dat de vulkaan actief was (geweest). De gehele Noordwest kant van de vulkaan was bedekt met relatief verse lava en sommige lava velden stoomde/dampte nog behoorlijk. Van dit uitzicht genoeg foto's gemaakt om de herinnering te behouden.

Nadat een koeien/zebu kudde ons had gepasseerd zijn we om 12:40u richting La Fortuna gereden om wat boodschappen te doen voor de lunch en te tanken. Een heerlijk kaas stokbrood gekocht bij "Musmani", een soort bakker Bart keten in Costa Rica. Lekker!!! Na het tanken de weg weer vervolgd richting San José. Bij het tanken nog even aan de pompbediende gevraagd wat de snelste weg naar San José was en hoe lang het ongeveer rijden was. Twee en een half tot drie uur via San Ramon. Nou dat zou hartstikke mooi zijn, aangezien we om 13:00u weer vertrokken en dus volgens de pompbediendes getallen om vier uur in San José konden zijn. Eens zien hoe de weg is. De weg was goed, al was het soms wel lastig te vinden, aangezien wegwijzer weer vrijwel ontbraken. Misschien dat als je niet zo'n haast hebt, dat het dan beter te volgen is...
Aangezien ik na een korte blik op de kaart van mening was dat ik voor San Ramon nog door een grote plaats zou komen (???) heb ik het tempo er ook hier behoorlijk ingehouden. Op een gegeven moment reden we een plaatsje uit en stond er op de andere weghelft 40 op de weg geschilderd. "Pas op" zij Wendy nog, maar helaas was ik te laat. Beneden aan heuvel stond een politieagent met een laser meter mijn snelheid te meten... Stoppen maar! Dit was toch niet echt leuk. Wat zal er gaan gebeuren? Rijbewijs en paspoort a.u.b. ... OK...

"Meneer, u mag hier maar 40km/u en u reedt 85km/u!" Oeps dacht ik, dit gaat fout. Maar de agent bleef heel rustig en was best voor rede vatbaar leek wel. Weliswaar niet voor mijn uitleg dat ik de snelheidsaanduidingen verkeerd had begrepen, en dat ik dacht dat we buiten de bebouwde kom reden...
Normaal gesproken, vertelde de agent, deden ze niet zo moeilijk voor vijf tot tien kilometer te hard, maar een verdubbeling van de snelheid was toch wel inleveren van auto en rijbewijs!!! Voor 26.000 CRC konden we de zaak regelen, als we beloofde dat we niet meer zo hard zouden rijden, en dat niet iedere agent zo aardig tegen toeristen is als hij was. Gelukkig hadden we ook net gepind in La Fortuna, zodat we de bon (welke bon? Ik heb geen papier gezien) direct konden betalen. Had de man ook weer een goede dag gehad...
Nog geen drie kilometer later reden we vervolgens San Ramon in, ruim op tijd dus eigenlijk en had ik helemaal niet zo hard hoeven rijden...
Ach ja...

Na San Ramon kun je de Panamericana weer oprijden die hier weer zesbaans wordt. Het is ook meteen weer druk om je heen. Wat was het dan heerlijk rustig de afgelopen dagen.
Op zich was de rest van de route niet moeilijk, alleen San José doorkomen en het hotel vinden met al die eenrichtingsstraten kon nog lastig worden. Uiteindelijk lukt dit best en om 16:00u reden we de parkeerplaats van hotel Balmoral binnen... volgens planning dus...
Bij de receptie eerst maar even inchecken en het verhuurbedrijf (laten) bellen, zodat de auto werd opgehaald. Gelukkig wilde men inderdaad voor ons het verhuurbedrijf bellen, maar wees ik het verkeerde nummer aan, wat gebeld moest worden, zodat het alarmnummer van de maatschappij werd gebeld en niet de ophalers direct. Dit was geen probleem, en ook hij zou er wel voor zorgen dat er binnen een half uur iemand de kar kwam ophalen. Konden wij mooi in die tussentijd de auto leegruimen en controleren. Niets aan de hand zo te zien...
Al met al duurde het geen half uur maar twee uur en een aantal extra telefoontjes om de auto opgehaald te krijgen. Een beetje verloren wachttijd...
Toen de auto was opgehaald, zijn we nog even de stad in gegaan (18:30u), maar alles begon al een beetje dicht te gaan. We hebben een tafeltje aan het raam gereserveerd in het News Cafe, al konden we het hoektafeltje niet reserveren (voor groepen van 4 personen)...
Toen we uiteindelijk gingen eten zat er gewoon een koppeltje op deze hoektafel... shit... En het eten viel later ook nog eens tegen, beetje jammer...

Dag 13: dinsdag 20 januari, Manuel Antonio
's Ochtends eerst ontbeten door wat broodjes in de stad te halen en deze op een plein op te eten. Hierna een deel van onze bagage afgegeven bij het hotel met de vraag of we het over een weekje weer konden komen opdagen. Het kostte even wat moeite, maar het was uiteindelijk geen probleem. Mooi op tijd werden we opgehaald door de chauffeur van het "Turismo" busje dat ons naar Manuel Antonio NP zou brengen. Nog een Amerikaan opgehaald bij het vliegveld die voorin bij de chauffeur ging zitten babbelen. Hij kwam wel vaker in Costa Rica en zij Spaans was prima.
Tijdens de rit een paar keer zitten dutten. Zeker toen we lager kwamen en de temperatuur al snel op begon te lopen. Ongeveer halverwege de rit een pauze gehouden op een plek waar men, bleek, altijd te stoppen. In Jago nog iemand opgehaald en iemand afgezet. Jago beach zag er erg mooi uit in ieder geval. Veel gesurft,  gekiteboard en mooie golven/strand.

Mooi op tijd kwamen we bij hotel Costa Verde aan. Het was buiten warm (heet!) en in de receptie van het hotel (een oud treinstel) heerlijk koel door de AC. Meteen maar gevraagd of de kamer die we kregen uitzicht op zee had. Niet dus. Upgraden dan maar, dat hadden we van te voren al bedacht. Helaas konden we niet alle dagen in dezelfde ge-upgrade kamer verblijven maar dat was niet echt een probleem.

Costa Verde is niet echt een hotel, maar meer een terrein waar tussen alle bomen en tuinen verscheidene appartementen(complexen) waren neergezet. Er werd ons aangeboden onze rugzakken naar de kamer te brengen... nou gezien de temperatuur: prima!
Het was dus een vrij groot terrein, dus onze tassen werden achterin een grote Amerikaan gelegd en zo werden we naar de "kamer" gereden. Hier bleek dat onze kamer meer een appartement was inclusief keuken, gigantisch terras, gigantische kamer... nou ja te mooi om op te noemen. Het enige minpunt was dan misschien dat we geen uitzicht hadden op de baai van Manuel Antonio, maar op een ander stuk zee. Een klein geitje...
's Middags nog naar het publieke strand bij Manuel Antonio geweest en goed op de spullen gelet toen we het water ingingen, er bleek veel gejat te worden vandaar...
Vooral door dit viel het strandbezoek een beetje tegen. De golven waar ook niet heel erg groot... Uiteindelijk terug naar boven gelopen om bij het complex in het zwembad te plonzen. Er was een cocktailbar bij het zwembad die heerlijke drankjes serveerde. Heerlijk!
's Avonds bij het hotel gegeten wat prima was.

Dag 14: woensdag 21 januari, Manuel Antonio
Vannacht weer heerlijk geslapen! Wel een keer gedesoriënteerd wakker geworden met het idee dat de gehele kamer vol wandelende takken zat dit me met rode ogen aankeken. maar met ligt erbij was het gewoon het stand-by lampje van de tv die geen zender zonder te storen weergeeft. TV kijken doen we toch niet...
Maar goed, voor de rest dus lekker geslapen. Vandaag eerst maar eens zorgen dat we wat te snaaien in de koelkast krijgen. De supermarkt ongeveer halverwege hier en Quepos... zullen we lopen of met de bus? Maar hoe met de bus: wat kost het, hoe stap je erop, en waar weer uit???
Aangezien we dit om 7:00u 's ochtends af vroegen had het nog geen haast, aangezien de winkel nog wel dicht zal zitten. Eerst maar eens genieten van het mega terras wat we hebben met een fantastisch uitzicht. Een beetje lezen wat er hier in de buurt allemaal te doen is en overeen komen waarvoor excursies we willen maken.

Manuel Antonio staat in ieder geval vast. Met een gids zie je uiteindelijk toch meer en als we niet dezelfde domme fout als in Monteverde maken door meteen eg te gaan (we waren moe..) kun je er een mooie dag van maken. De excursie kost 35 USD pp en duur ongeveer drie uur.
Een andere excursie die we op het oog hadden is een boottocht op zoek nar dolfijnen. Op deze tocht kun je ook snorkelen en aangezien het nu het seizoen is kun je misschien ook bultrugwalvissen zien. Er stond in de folder die we bij de receptie kregen nog een andere boot tocht: een sunset sail. Hier kreeg je ook dolfijnen te zien.. Nou we zouden het wel vragen bij de receptie.
Rond acht uur zijn we richting receptie gelopen met het idee om vanaf daar naar de super mercado te lopen. Bij de receptie had men het blijkbaar druk, want toen ik om wat meer info vroeg was de betreffende medewerker met drie dingen tegelijk bezig, waarvan mij van info voorzien het laagste in de prioriteiten queue leek te staan. Hij wist wel, tot verbazing van Wendy, mijn naam. Maar ja, dat hoort nu eenmaal bij zijn werkt denk ik maar. De dolfijnentocht en de sunset sail deden blijkbaar dezelfde plekken aan, het enige verschil was dat je of met een (groot) motorschip meeging, of met een zeilboot. De zeilboot was 4 USD duurder (69 USD), maar leek ons leuker. Je moest wel en aanbetaling doen voor beide (Manuel Antonio & sunset sail)) excursies (commissie voor hun volgens Wendy) die we even uit de safe moesten halen.

Terug gekomen ging de bezige medewerker een bonnetje schrijven voor de sunset sail... althans dat dacht ik. Hij had een dolfijnen tocht geboekt (wat nog wel kon voor deze middag), maar dat wilden we niet. Misverstand, van zijn kant vond ik, had hij maar beter op moeten letten. Helaas kon deze middag geen sunset sail meer orden geboekt... Er was echter geen verschil volgens de bezige medewerker... nou ja... de sunset ging met een zeilboot... het belangrijke punt voor ons... dan maar overmorgen op de zeilboor mee. Morgen wel de Manuel Antonio excursie. Om 7:45u zouden we worden opgehaald bij het hotel. Mooi!
Oh ja meteen maar even vragen hoe het nu ook al weer (!) zat met de bussen hier. Nou ze rijden elke 20 minuten en het kost 100 CRC voor een trip van Quepos naar Manuel Antonio. Nou daarvoor gaan we niet in de brandende hitte langs een drukke weg lopen...
Nog even terug langs het appartement om de Footprint te halen, zodat we in ieder geval een plattegrond van Quepos hadden. We hadden ondertussen ook maar besloten om naar het plaatsje zelf te gaan...
Bij de "bushalte" gingen we maar staan wachten. Wat ons al snel opviel is dat wanneer je langs de weg loopt het erg druk lijkt met bussen. Nu duurde het echter lang voordat er iets verscheen. Het Nederlandse meisje van het lunchrestaurant van gisteren kwam er ook bij staan. Kletsen helpt... de bus kwam nu snel...
Binnen no-time waren we in Quepos waan het Nederlandse meisje ging fitnessen, zij liever dan ik met dit warme weer.
Quepos is een eenvoudig stadje waar te merken is dat er toch wel veel toeristen komen. Redelijk war souvenirwinkels met allemaal dezelfde spullen (lees zooi). Een aantal Amerikanen/Europeanen die er een souvenirwinkel/barretje hebben geopend. Het valt me op dat deze winkels een stuk netter en meer geordend over komen. Bij een "Costa Ricaanse" barretje een ontbijtje van koude koffie en pannenkoeken gegeten. Oké niet echt Costa Ricaans, maar dat kon je er ook krijgen (rijst met bonen) Hij moet toch iets om de toerist het naar zijn zin te maken... Het was in ieder geval lekker.
Quepos heeft ook een strandje, al stelt dat niet zoveel voor. Er mondt een riviertje uit in zee wat het strand niet ten goede komt. Verder is het er in de zijstraatjes van hoofdstraat (als die er is) vrij troosteloos.

Bij een broodjeszaak keten genaamd Gusmanni een stokbrood met gesmolten kaas erover gekocht voor de lunch. In de supermarkt tegenover het busstation hebben we het één en ander ingekocht (water, wijn, bier, cola, chips, pasta). Met vol geladen tassen weer terug naar Manuel. Eerst nog even netjes in de rij wachten voor de bus tot de buschauffeur in e bus gaat zitten en klaar is. De bus vertrekt nagenoeg volgeladen richting het strand van Manuel Antonio. Dit strand ligt eigenlijk net buiten het nationale park en wordt druk bezocht door locals. Binnen het nationale park liggen ook nog een aantal stranden, welke we tijdens de wandeling van morgen misschien gaan bezoeken.
We zijn met de bus geheel naar het strand gereden (dus niet uitgestapt bij Costa Verde) aangezien Wendy nog een leuke bikini had gezien... Dan maar eens gaan kijken of hij echt zo leuk was. Ja dus, kopen dan en terug naar de bushalte, misschien hadden we nog geluk om dezelfde bus weer terug te kunnen nemen.
Bij de halte stonden nog twee andere mensen (Italianen?) die Wendy bij het uitstappen van de bus naar de bushalte had zien lopen. De bus kon dus nog niet geweest zijn. Toch duurde het wel erg lang voordat de bus kwam. Op een gegeven stil moment... ritsel... KRAK... BAM! valt er een grote tak uit de boom... zo'n 5 meter naast de bushalte.... Schrik! Ik had het niet direct in de gaten maar op deze tak zat een enorme Iguana, groen/bruin met een oranje kop! Hij was te zwaar voor de verrotte tak en was van 20 meter naar beneden gevallen... Een beetje versuft bleef hij zo of de verpulverde tak liggen, half op straat. Nieuwsgierig liep ik er op af... mooi beest! Toen ik te dicht bij voor hem kwam,schot hij verbazend snel d bosjes in... het viel dus allemaal wel mee! Ook de Italianen waren verbaasd7 geschrokken...
Niet lang hierna stopte een bus richting Quepos die nergens anders meer stopte. Hier stapte de Italianen in... het kon dus zeer goed zijn dat de stopbus al geweest was... Moesten we toch nog langer in de hitte wachten.

Uiteindelijk kwam de goede bus en konden we weer omhoog richting Costa Verde worden gebracht..
Vandaag,maar eens niet al te veel gaan ondernemen. In Quepos ook kaarten gekocht die we ook direct op de post wilde hebben. De postszegels hadden we namelijk al vanaf dag twee bij ons. Omkleden en naar het zwembad dicht bij ons appartement. Eerst daar maar eens afkoelen. Het was ondertussen 12:00u en bijna het heetst van de dag...
Heerlijk verkoelend water. Hierna het stokbrood en lekker luieren op een ligbed aan de waterkant. In de schaduw voor de zekerheid.

De rest van de middag niet veel meer gedaan. Geluierd, gelezen, kaarten geschreven, en uiteindelijk maar weer terug naar het appartement om een kop soep (oplos boullion) te nemen. We hadden nog een blikje sardientjes in tomatensaus wat er ook wel lekker bij smaakte.
Bij één van de restaurants bij het complex  zouden rond vijf uur 's middag meestal doodshoofdaapjes komen. Aangezien we deze apen nog niet gezien hadden wilde we dit wel meemaken.
Onder het genot van een "Miami Vice" (cocktail) en een cola en een heerlijk grote schaal Nacho's hebben we gewacht... maar vandaag hadden de aapjes niet zo'n zin blijkbaar. Zin in wat weet ik ook niet, want ik kan geen goede reden verzinnen waarom een wil dier de drukte bij de mens komt opzoeken. De ober kon het ook niet... waarschijnlijk omdat hij mijn Engelse vraag niet begreep...
De rest van de avond op ons eigen terras/balkon gezeten en gelezen... later nog een slappe remake gekeken van de film Carrie.

Dag 15: donderdag 22 januari, Manuel Antonio
Voor zevenen wakker. Naar het restaurant gegaan om een ontbijtje voor Wendy te halen (Pancakes) en take away lunch (fruteplate voor Wendy en Pancakes voor mij) voor de middag. Om 7:45u zouden we worden opgehaald bij de receptie voor een tour door Manuel Antonio NP. Er stopte een aftands oude Toyota LandCruiser taxi voor ons. Wij verwachtte een busje zoals waarmee we hier gebracht waren...
Uiteindelijk was deze oude Toyota voor ons bedoeld. Samen met nog 4 gepensioneerde Texanen reden we richting de ingang van Manuel Antonio. Hier werden we opgewacht door onze gids en hebben we een wandeling door het park gemaakt. Brulapen gezien en een paar (verschillende soorten) luiaards. Best leuk, al hadden we gehoopt op andere soorten apen.
Na de excursie zijn we weer terug gegaan naar het strand binnen het nationale park. Wij dachten ons daar minder zorgen te maken voor criminelen (achteraf gezien hoefde de lokale bevolking maar een schijntje te betalen om binnen te komen, dus ik denk niet dat dieven zich daarvan zouden weerhouden...). Het strand was in ieder geval erg mooi en de golven waren in dit gedeelte van de baai ook beter. Het strand was vrij stijl, waardoor de golven vrij abrupt aan de kant omsloegen. Wendy was hier niet helemaal op berekend, zodat toen een serie grote golven omsloeg zij net met haar gezicht naar het strand gekeerd was. Ze werd zeer hardhandig omgegooid op het natte zand. Nadat ze weer bovenwater was gekomen had ze haar schouder erg bezeerd van de smak op het zand en schreeuwde ze het uit.
De rest van de dag geen zee meer voor haar.

Dag 16: vrijdag 23 januari, Manuel Antonio
Vandaag met de dolfijnenboottocht mee! We hebben er veel zin in. Dit keer werden we weer door een turismo busje opgehaald, dat zich op weg naar de haven van Quepos langzaam maar zeker vulde. Bij de haven werden we op de pier gedropt waar kapitein Iglo op ons stond te wachten. Een erg grote Popi Jopi als je het mij vraagt.
Met een klein speedbootje werden we naar een wat oud maar best mooi zeiljacht gevaren wat in de haven lag. Hier zaten al mensen op, maar de boot was groot genoeg.

Dag 17: zaterdag 24 januari, Manuel Antonio
Geluierd

Dag 18: zondag 25 januari, San José
Heerlijk geslapen. Wel onrustig buiten vannacht. Het was natuurlijk wel zaterdag avond. Ze feesten hier de gehele nacht door lijkt wel. Ook wel krekels en de branding gehoord. Om 8:15u worden we door een interbusje weer opgehaald. Eerst nog maar eens genieten van ons balkonnetje. Een heerlijk uitzicht...
Tassen ingepakt en op naar de receptie om uit te checken en de hotelkamer upgrade te betalen (plus drankjes van de bar). Stipt op tijd komt het Hyudai busje voor rijden. De chauffeur proberen duidelijk te maken dat we niet naar het vliegveld moeten, maar naar San José om de tassen op de halen. Na nog wat rondgehangen te hebben in San José zijn we met de bestelde taxi in een rotvaart richting vliegveld gebracht.

Dag 19: maandag 26 januari, Amsterdam
Miami was weer net de Efteling, en de volledige tijd dat we aan de grond stonden, zijn we bezig geweest met gecheckt te worden en over het vliegveld te worden geleidt. Prima geslapen in het vliegtuig. De favoriete plaatsen waren al bezet dus werden we wat meer voorin gezet (direct achter de eerste klas). Enorm veel beenruimte... dit in tegenstelling tot de man achter mij die blijkbaar totaal geen plek had, omdat er onder mijn stoel een kastje zat wat tot het vliegtuig behoorde en ervoor zorgde dat hij zijn benen niet kwijt kon.... Martinair zou nog een klachten brief krijgen.
Mooi op tijd geland op Schiphol, een leuke reis zit er weer op!

© 2006 erwinwendy.nl

Foto’s hier